ინტერვიუ კორეის მართლმადიდებელ მიტროპოლიტთან

 

The Orthodox World-ზე გამოქვეყნებული პუბლიკაციის მიხედვით.

 

თქვენო მეუფებავ, მადლობას მოგახსენებთ ინტერვიუსათვის. მედიის საშუალებით შევიტყვეთ, რომ მოსკოვის საპატრიარქომ ახლახან დააფუძნა „სამხრეთ და ჩრდილოეთ კორეის ეპარქია“. რა კომენტარს გააკეთებდით მომხდარის შესახებ?

 

მადლობა თქვენც ასევე, ბატონო სოტიროპულოს, ამ შესაძლებლობისათვის. სამწუხაროა, რომ ჩვენმა რუსმა ძმებმა არ შეისმინეს ჩვენი პროტესტის ხმა, რომელიც დიდი გულისტკივილით რამდენჯერმე გავაკეთეთ, არ დაერღვიათ მართლმადიდებელი ეკლესიის კანონიკურობა კორეაში. დიდად სამწუხარო და განსაცვიფრებელია ადგილობრივი მორწმუნეებისათვის, რომ მსოფლიო საპატრიარქოსთან უთანხმოების ქვეტექსტით, რომელიც შეეხებოდა უკრაინაში მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის ავტოკეფალიის მინიჭების საკითხს, მოსკოვის საპატრიარქომ მსოფლიო საპატრიარქოს იურისდიქციაში, შორეულ აღმოსავლეთსა და აღმოსავლეთ აზიის შუაგულში დააფუძნა საეგზარქოსო და ეპარქია.


განკვეთილი და სქიზმატი ეპისკოპოსისგან ხელთდასხმული

 

 სასულიერო პირების შესახებ

 

ქართულ საზოგადოებაში კვლავ არსებობს კითხვები განკვეთილი ან სქიზმატი ეპისკოპოსების მიერ აღსრულებული ხელთდსხმების კანონიერების შესახებ. საკითხის ირგვლივ არსებული ეჭვებისა და მცდარი აზრების გასაფანტად, წმინდა გრიგოლ პალამას მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრმა გადაწყვიტა ქართულად ეთარგმნა და აეტვირთა ანქიალონის ეპისკოპოს ვასილის მიერ 1887 წელს შესრულებული შრომა, რომელიც, ისტორიულ და კანონიკურ ფაქტებზე დაყრდნობით ამტკიცებს, რომ განკვეთილი და სქიზმატი ეპისკოპოსისგან ხელთდასხმული სასულიერო პირი ეკლესიაში დაუბრკოლებლად, განმეორებითი ქიროტონიის აღსრულების გარეშე მიიღება.

 

© წმინდა გრიგოლ პალამას სახელობის მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრი 


ზეცა არ არის ქრისტიანთა იმედი 

ნიკოლა თომას ვრაითი 

 

როდესაც ქრისტიანები საუბრობენ იმედზე, ხშირია გაურკვევლობა.

თუ თქვენ შეეკითხებით ჩვეულებრივ ქრისტიანებს, რა არის მათი იმედი, დიდი ალბათობით უმრავლესობა გიპასუხოებთ, რომ ეს იმედი არის ზეცაში, სამოთხეში წასვლა, ან იტყვიან, მკვდრეთით აღდგომა.

რა არის აღდგომა ან სად არის სამოთხე? რაზე ვსაუბრობთ? - ეს არის რწმენის საკითხი და შეგვიძლია გვწამდეს სამოთხეც და აღდგომაც, მაგრამ მაინც, ჩვენს იმედს რა კავშირი აქვს დედამიწასთან, ვიმეორებ დედამიწასთან, ღვთის შექმნილ სამყაროსთან, აქ და ახლა?

 

 


მსოფლიო პატრიარქის პასუხი ალბანეთის მთავარეპისკოპოსს

 

ტირანისა და სრულიად ალბანეთის მთავარეპისკოპოსო, ქრისტეს მიერ ფრიად საყვარელო ძმაო და თანამსახურო  ანასტასი.  ქრისტეს მიერ ძმურად გეამბორებით და  მოკითხვას ვუგზავნით თქვენს უნეტარესობას.

მივიღეთ და გულდასმით წავიკითხეთ 14 იანვარს თქვენს მიერ ჩვენდამი გამოგზავნილი წერილი, 24 დეკემბერს თქვენდამი გამოგზავნილი  ჩვენი წერილის საპასუხოდ,  უკრაინაში ჩვენს  კანონიკურ ქმედებებთან  დაკავშირებით.  პასუხად ვაცხადებთ,  რომ ჭეშმარიტი სწავლების თანახმად კონსტანტინოპოლის,  ახალი რომის  მთავარეპისკოპოსს და მსოფლიო პატრიარქს წმიდა  ძმათა წინაშე აკისრია გარკვეული ვალდებულებანი, რომელთა დაკავშირებითაც  შეგახსენებთ შემდეგს:

წმიდა მამებმა საღმრთო და წმიდა კანონებით კონსტანტინეს ქალაქის  საყდარს მიანიჭეს ყველასათვის კარგად ცნობილი, საკუთარ საზღვრებს გარეთ მოქმედების პასუხისმგებლობა, მსახურებისა და არა პრივილეგიის სახით. მათ საღმრთო სულით წინასწარ განჭვრიტეს ადგილობრივ ეკლესიებში წარმოქმნილი იმ პრობლემების გადაჭრის აუცილებლობა, რომელთა გადაჭრასაც ვერ ახერხებენ დამოუკიდებლად ეს ეკლესიები.    

 


''უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის ტომოსი“

სულხან-საბა ორბელიანის უნივერსიტეტი, 27.02.2019, კონფერენცია - ''ავტოკეფალიის კანონიკური და პოლიტიკური ასპექტები''; გურამ ლურსმანაშვილი- ''უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის ტომოსი“; რა და რატომ წერია უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიისთვის მსოფლიო საპატრიარქოს მიერ გადაცემულ ტომოსში.



ინტერვიუ კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტ ეპიფანესთან

 

მიტროპოლიტი ეპიფანე პუტინის, პოროშენკოს, არჩევნების, დაწყევლისა და თავსაფრების შესახებ მას სწამს, რომ როცა „ყველა მართლმადიდებელი უკრაინელი გაერთიანდება ერთიან უკრაინულ მართლმადიდებელ ეკლესიაში, მაშინ დასრულდება ომი დონბასში და ყირიმი დაუბრუნდება უკრაინას“. ის ცდილობს ამოძირკვოს უფროსი თაობის ზოგიერთი წარმომადგენლის სურვილი, მუდმივად შენიშვნა მისცეს ახალგაზრდა თაობის წარმომადგენლებს მათი ჩაცმულობისა და გარეგნობის გამო. მას არ სჯერა დაწყევლის ძალის და ამბობს, რომ ეკლესიებში შეიძლება სკამების დადგმა. ის - უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურია - კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი, ეპიფანე. და ეს, რადიო თავისუფლებისთვის მიცემული მისი ეკსკლუზიური ინტერვიუა.


მღვდელი გიორგი მაქსიმოვი- კონსტანტინეპოლის პაპიზმის ერესი

 

წმინდა გრიგოლ პალამას მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრმა მოიპოვა მღვდელ გიორგი მაქსიმოვის წერილის-''კონსტანტინოპოლის პაპიზმის ერესი'' ქართულენოვანი თარგმანი. ჩვენი ინფორმაციით, ეს წერილი ვრცელდება საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდის წევრებს შორის და არის საფრთხე, რომ  მომავალ სხდომაზე (რომელმაც უკრაინის ავტოკეფალიასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს) იგი განიხილონ და საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას მისითაც იხელმძღვანელონ. ჩვენი ცენტრი ამ წერილში ხედავს რეალურ საფრთხეს, რომლის მიხედვითაც, სქიზმის გზაზე დამდგარი რუსეთის ეკლესია ცდილობს სხვა ეკლესიების ჩათრევას და არ გვსურს მათში საქართველოს ეკლესიაც აღმოჩნდეს. წერილი საკმაოდ ვრცელია და მასში გამოყენებულ არგუმენტთა აბსოლუტური უმრავლესობა ან არაადექვატურია ანაც დამახინჯებულად წარმოადგენს არსებულ რეალობას და ცალმხივად დგას კრემლის იმპერიალისტური პოლიტიკის სადარაჯოზე. ზემოთმოყვანილი საფრთხეებიდან გამომდინარე, წმ. გრიგოლ პალამას მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრი უცვლელად გთავაზობთ ამ წერილს, რათა მისი გაცნობისას მკითხველი რეალურად დარწმუნდეს, თუ რაოდენ სერიოზული საფრთხის წინაშეა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია.

წმინდა გრიგოლ პალამას მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრი


ათენისა და სრულიად ელადის მთავარეპისკოპოსის - იერონიმეს

საშობაო ეპისტოლე

 

უფლის მიერ საყვარელო ჩემო ძმებო და სულიერო შვილებო: „ღმერთი ხორცით გამოჩნდა“ და ყრმა ახალი იშვა ჩვენთვის.

    ქრისტეს შობის დღესასწაული, სამყაროში ღმერთის ხორცით გამოჩენის დღესასწაულია.

  ადამიანი პოულობს თავის სისავსეს, აღწევს მას და ხორცს ისხამს მისი (ადამიანის) შექმნის მიზანი, ვინაიდან უერთდება და ხვდება ღმერთს ახალი ყრმის, ბეთლების ჩვილის პიროვნებაში.

    ეს შემაძრწუნებელი მოვლენა უზომო და უთვალავ შესაძლებლობებს აძლევს ადამიანს, შესაძლებლობებს, რომლებიც ადამიანური მყოფობის უკიდურეს ნაწილებში აღწევენ, სადაც სიკვდილია ჩასაფრებული.


ალბანეთის მთავარეპისკოპოს ანასტასიოსის საშობაო ეპისტოლე

 

+ ანასტასიოსი მთავარეპისკოპოსი ტირანისა და სრულიად ალბანეთისა

 

დაუცველობის გრძნობის გადაჭრის საშუალება

 

„ქრისტეს შობასა, ვადიდებდეთ...

ქრისტესა ჩუენ ქუეყანისანი აღვამაღლებდეთ“

(ქრისტეშობის ძლისპირი)

 

     ადვილი შესამჩნევია დაუცველობის გრძნობა თანამედროვე სამყაროში, რომელიც შემაშფოთებელი შედეგების გამომწვევია. ზოგიერთი ადამიანი ცდილობს, რომ ამ პრობლემას გაუმკლავდეს  მატერიალური საშუალების გამოყენებით. ზოგიერთი კი ცდილობს ამ პრობლემასთან საბრძოლველად გამოიყენოს შეძლებული მეგობრები, პოლიტიკოსები და ეკონომიკური ფაქტორები. მრავალი ადამიანი კი დასახმარებლად მიმართავს აზიური წარმომავლობის რელიგიურ იდეოლოგიებს. მრავალი ფაქტორი მიუთითებს ადამიანთა დაუცველობაზე.


 ამერიკის მთავარეპისკოპოსი დიმიტრიოსი საშობაო ეპისტოლე

 

25 დეკემბერი, 2018

 

,,და ჰრქჳან სახელი მისი...მთავარი მშვიდობისა’’  (ეს. 9,6)

 

ღრმად პატივცემულო იერარქებო, კეთილმსახურო მღვდლებო და დიაკვნებო, ბერ-მონაზვნებო, ბერძნული მართლმადიდებლური თემების ხელმძღვანელებო და წევრებო, დღის, შუადღისა და საეკლესიო სკოლებო, საქველმოქმედო გაერთიანებებო, ახალგაზრდებო, ბერძნულო ორგანიზაციებო და ამერიკის სრულიად მართლმადიდებლურო ოჯახო. 

 

ქრისტესმიერ საყვარელო ძმანო და დანო,

 


მსოფლიო პატრიარქ ბართლომეოსის საშობაო ეპისტოლე 

 

†ბართლომეოსი კონსტანტინოპოლის მთავარეპისკოპოსი და მსოფლიო პატრიარქი

 

ეკლესიის მთელ სისავსეს მადლი, წყალობა და მშვიდობა ბეთლემში შობილი იესო ქრისტეს მიერ,

 

წმიდა და ღვთისმოყვარე ძმანო უფლის მიერ საყვარელო შვილნო, ვადიდებთ ყოვლადწმინდა და ყოვლადმოწყალე ღმერთს, რომ ღირსნი გავხდით წელსაც შევეგებოთ ქრისტეშობის ამ ბრწყინვალე დღეს, ღმერთის დაუსაბამო ძისა და სიტყვის განკაცების დღესასწაულს „ჩვენთვის კაცთათვის და ჩუენისა ცხოვრებისათვის“.


ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა? სოციალური ეთიკა მართლმადიდებელი თეოლოგიის ინტერესთა გზაგასაყარზე-ათანასიოს ვლეცისი

  

რეზიუმე

წინამდებარე სტატიაში მიუნხენში მცხოვრები პროფესორი, ათანასიოს ფლეცისი, რომელიც „International Journal of Orthodox Theology“-ის წევრი და კონსულტანტია, მართლმადიდებლური ეთიკის ძირითად ასპექტებს წარმოადგენს. ის ასევე ეკლესიის, სახელმწიფოსა და საზოგადო დამოკიდებულებათა ისტორიულ რეკონსტრუქციას გვთავაზობს და ხაზს უსვამს ორთოდოქსული სოციალური ეთიკის ესქატოლოგიურ მხარეს. დასკვნის სახით მკითხველი გაეცნობა ეკუმენური სოციალური ეთიკის მნიშვნელობას: „ ჩვენს სამყაროში მარტირიასა და დიაკონიაზე არსებულმა საერთო მონდომების დინამიკამ შეიძლება ერთობლივი ლიტურგიის აღნიშვნასა და მის აღსრულების დაჩქარებას შეასხას ფრთები. ამისათვის ეკლესიის სოციალური ეთიკის მხარემ შეიძლება დღევანდელობამდე გაუთვალისწინებელი, მრავალფეროვანი დინამიკა განავითაროს.

 


მიტროპოლიტ ილარიონის ვიზიტი და აფხაზეთის რეაქცია უკრაინის ავტოკეფალიაზე 

 

მღვდელ-მონაზონი ლეონიდე ებრალიძე

 

უკრაინის საკითხზე მხარდაჭერის მოპოვების მიზნით მოსკოვის საპატრიარქოს საგარეო საქმეთა განყოფილების თავმჯდომარემ, მიტროპოლიტმა ილარიონ ალფეევმა 2018 წლის აპრილის შემდეგ რამდენიმე ტურნე მოაწყო აღმოსავლეთის პატრიარქებთან. ბოლო პერიოდში, 15 ნოემბერს სტუმრობდა ალექსანდრიის ეკლესიას[i],  17 ნოემბერს ანტიოქიას,[ii] 19 ნოემბერს კვიპროსს[iii]. 29 ნოემბერს ანტიოქიის საპატრიარქოს მოსკოვის საპატრიარქომ გაუგზავნა ფულადი დახმარება, სირიის ომისას დანგრეული ტაძრების აღსადგენად[iv]. მოსკოვის საპატრიარქოს თანამშრომლები 7 ნოემბერს სტუმრობდნენ ბულგარეთის ეკლესიას[v], 15 ნოემბერს ჩეხეთისა და სლოვაკეთის ეკლესიას [vi], 23 ნოემბერს ამერიკის მართლმადიდებელ ეკლესიას[vii]


ნიკოს კაზანძაკისის „უკანასკნელი ცდუნების“ ანალიზი და მისი მიმართება სახარებისეულ უწყებასთან

 

გიორგი გველესიანი

დიდი შემოქმედი, ნობელის პრემიის ლაურეატი, ნიკოს კაზანძაკისი დაიბადა 1883 წლის 18 თებერვალს ჰერაკლიონში მაშინ, როდესაც ეს მხარე ოტომანთა იმპერიას ჰქონდა დაპყრობილი, ხოლო გარდაიცვალა 1957 წლის 26 ოქტომბერს. მშობლიურ მხარეში არსებულმა ვითარებამ მასზე უდიდესი გავლენა მოახდინა, რაც შთამბეჭდავად აღწერა თხზულებაში „ქრისტე კვლავ ჯვარს ეცმის“ (1948 წ.), რომელშიც თურქი ფაშასა და თავად ბერძენი დიდებულების უღელქვეშ მყოფი ბერძენი ხალხის მძიმე ყოფა წარმოადგინა.

 


ქართულ-უკრაინული ავტოკეფალია:

პარალელები ასი წლის შემდეგ

 

 

მღვდელ-მონაზონი ლეონიდე ებრალიძე

 

  

წინამდებარე ნაშრომის მიზანს არ წარმოადგენს საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის ისტორიის დეტალებში შესვლა, რამდენადაც ამ თემაზე გასული წლების განმავლობაში, საზოგადოებისთვის დიდწილად ხელმისაწვდომი, უამრავი ლიტერატურა შეიქმნა. გვსურს მკითხველს შევახსენოთ ზოგიერთი პარალელი, ასი წლის წინანდელ საქართველოს ისტორიასა და უკრაინის თანამედროვეობას შორის.

რამდენად გასაოცარიც არ უნდა იყოს, დროსა და სივრცეში დაშორებულ ამ ორ ისტორიას ერთი ისეთი რეალობა აერთიანებს, რომელიც ევოლუციას არ ექვემდებარება არც დროში და არც სივრცეში -  საუბარი გვაქვს რუსულ ლოგიკაზე. დღემდე, ეს ლოგიკა, რუსულ რელიგიურ და სახელმწიფოებრივ აზროვნებასა და მისი გამოვლენის ყველა ფორმაში, ზუსტად ისეთი პრიმიტიული და ძალმომრეობითია, როგორიც იყო დაახლოებით ხუთასი წლის წინ, როდესაც, კირიონ მეორის სიტყვებით, „უსაქმური მჯღაბნელები“[i] ქმნიდნენ ნოვგოროდულ ლეგენდას თეთრი ბარტყულის შესახებ, რომელსაც ვერ გაუფრთხილდა რომი, რომელიც დაკარგა ახალმა რომმა და მთელმა ამ სიწმინდემ რუსეთში დაივანა.

დაახლოებით ასი წლის წინ, 1906 წელს მღვდელი კორნელი კეკელიძე წერდა: „ბოლო დროს საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის თემა ღვარძლიანი განხილვის საგნად იქცა. საკითხის პრაქტიკული გადაწყვეტის აუცილებლობამ გამოიწვია მისი ყოველმხრივი სამეცნიერო შესწავლის მოთხოვნა, რისი წყალობითაც შეიქმნა მთელი ლიტერატურა ამ მიმართულებით“.[ii] 


კომენტარები კონსტანტინოპოლის 1686 წლის სინოდალურ  სიგელზე

 

ამ სიგელების მიხედვით, კონსტანტინოპოლის ეკლესიის გარკვეული უფლებები კიევზე, მოსკოვის საპატრიარქოს გადაეცემა. ისინი (სიგელები, მთარგმნ.) 1686 წელს გამოიცა. გამოქვეყნებულია ვერა ჩენცოვას მიერ. 

 

დოკუმენტში არსებობს მთელი რიგი საკვანძო სიტყვები, რომლებიც გვეხმარებიან უკეთ გავარკვიოთ მისი აზრი. კერძოდ, საკვანძოდ ითვლება ერთმანეთთან დაკავშირებული ორი სიტყვა - ποκείμενος და περκείμενος. პირველი სიტყვა დაქვემდებარებულ მდგომარეობას ნიშნავს და ტექსტში კიევის მიტროპოლიას მიემართება, ხოლო მეორე სიტყვა, ზემდგომობას, უპირატესობას ნიშნავს და მხოლოდ კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს მიემართება. კონსტანტინოპოლი περκείμενος (ზემდგომი) რჩება კიევისთვისაც და მოსკოვისთვისაც.


მსოფლიო საყდრის ექსკლუზიური უფლება სადავო საკითხებთან დაკავშირებით

 

აბიდოსის ეპისკოპისი, თეოლოგიის დოქტორი, კირილე (კატერელოსი)

 

საჩივრის  მიღება (აპელაცია) არის კონსტანტინოპოლის საყდრის [1] განსაკუთრებული უფლება. მხოლოდ და მხოლოდ მას აქვს უფლება, ჩაერიოს, განსაჯოს და გადაჭრას სადავო საკითხები, რომლებიც წარმოიქმნება მისი იურისდიქციის  საზღვრებს მიღმა. ეს უფლება ემყარება როგორც  წმინდა კანონებს, ასევე ეკლესიის ორათასწლოვან კანონიკურ  ტრადიციას, რომელიც  უტყუარად ადასტურებს და  უცდომლად განმარტავს წმინდა კანონების  სულს და შინაარსს.  ასევე, ამ უფლების შესახებ მოწმობენ პოლიტიკური საკანონმდებლო დოკუმენტები და წმინდა კანონების  ცნობილი  განმმარტებლები.  გარდა ამისა დასტურდება  კანონიკურ პრაქტიკაში, როგორც ამას წყაროები მიუთითებენ.  ამ კანონიკური პრაქტიკის შესახებ უწყვეტი დამოწმება უდაოს ხდის  კონსტანტინოპილის საყდრის მიერ საჩივრის მიღების უფლების ქონას.  


კონსტანტინოპოლის მსოფლიოს საპატრიარქოს წმინდა სინოდის განჩინება            

მისი ყოვლადუწმინდესობის, მსოფლიო პატრიარქის თავმჯდომარეობით,  2018 წლის 9 ოქტომბერს წმინდა სინოდის რეგულარული სესია გაიმართა,

1- 


დიაკონ ანდრეი კურაევის პასუხი მამა გიორგი მაქსიმოვს, უკრაინის ავტოკეფალიასთან დაკავშირებით

 

(ქვეყნდება მცირედი შემოკლებით)

 

  მადლობა მამა გიორგი მაქსიმოვს, მისი ვიდეორგოლის - „კონსტანტინოპოლი და კურაევი“ გამო, ვინაიდან მომცა საბაბი, რომ კვლავინდებურად განვმარტო ჩემი პოზიცია, უკრაინის ავტოკეფალიის საკითხთან დაკავშირებით.

   მოდით, აუჩქარებლად მოვუსმინოთ მამა გიორგის.[1]

1.      საუბარი, ავტოკეფალიის მინიჭებაზე კი არ მიდის, არამედ განხეთქილების ლეგალიზაციაზე“.

  ჯერ ერთი, უკანასკნელი ოთხასი წლის მანძილზე, კონსტანტინოპოლის (და მოსკოვის) მიერ, ყოველი ავტოკეფალიის გამოცხადება, პრაქტიკულად სქიზმების ლეგალიზაციას წარმოადგენდა, რომელნიც შედარებით ადრე წარმოიქმნენ. გამონაკლისს არც კონსტანტინოპოლის მიერ, თავად მოსკოვის ავტოკეფალიის გამოცხადების ფაქტი წარმოადგენს.  

   ისტორიაში არ იყო შემთხვევა, როდესაც ცენტრალური საეკლესიო ხელისუფლება კეთილი ნებით თმობდა უკვე მის დაქვემდებარებაში მყოფ ტერიტორიას. ყოველთვის მხოლოდ იმ მიწებს თმობდნენ, რომლებიც აღარ იყო მათ განმგებლობაში. ისიც მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი ფორს-მაჟორული სიტუაცია იქმნებოდა, მაშინ „კეთილ ნებას“ გამოხატავდნენ და „საჩუქრად გასცემდნენ“ იმას, რისი შენარჩუნებაც უკვე აღარ შეეძლოთ.


მთავარეპისკოპოსი იობი (გეჩა)- არ შეიძლება ქრისტეს სხეულის გაყოფა, ის ეკუთვნის ქრისტეს, და არა მოსკოვს...”

   

   უკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიის მინიჭებასთან დაკავშირებით მსოფილო საპატრიარქომ თავისი ეგზარქები უკრაინაში მიავლინა, ამის საწინააღმდეგოდ,  მოსკოვის საპატრიარქომ მსახურება გაწყვიტა მსოფლიო საპატრიარქოს იერარქებთან, რაც ბოლო დროის უმთავრეს თემად იქცა, რომელიც უკრაინულ საზოგადობასა და მედიაში უყურადღებოდ არ რჩება. ამ თემასთან დაკავშირებით  არსებობს უამრავი ჭორი და არაკომპენტენტური კომენტარი. იმის გასარკევად თუ რა ხდება სინამდვილეში, ჩვენ აღმოვაჩინეთ ამ პროცესის უშუალო მონაწილე- ცნობილი მართლმადიდებელი თეოლოგი და კონსტანტინეპოლის საპატრიარქოს იერარქი, ტელმესუს არქიეპისკოპოსი იობი (ჟენევა, შვეიცარია). 

 

            მეუფე იობ, როგორც ცნობილია, მსოფლიო საპატრიარქომ გადაწყვიტა თავისი წარმომადგენლები- ეგზარქები უკრაინაში მიევლინა, რათა მათ უკრანის ეკლესიის სხვადასხვა ნაწილში ავტოკეფალიის მინიჭების შესაძლებლობასთან დაკავშირებით, მოლაპარაკებები და დიალოგი გამართონ. თუმცა, მოსკოვის  საპატრიარქოს მხრიდან გადაიდგა ძალიან კრიტიკული ნაბიჯი და ეწოდა ამ ქმედებას კანონიკურ ტერიტორიაზე უკანონო შეჭრა”, ამასთანავე, მოსკოვმა დაამატა მსოფლიო საპატრიარქოსთან მსახურებითი კავშირის გაწყვეტა. გააკეთეთ კომენტარი თუ შეიძლება, რამდენად მართებულია მოსკოვის განცხადებები? იყო თუ არა მსოფლიო საპატრიარქოს გადაწყვეტილება უკანონო და არაკანონიკური ?


გამოცხადება და დოგმის ენა- პროტოპრესვიტერი გიორგი ფლოროვსკი

 

გამოცდილების უცვალებელი ჭეშმარიტება შეიძლება სხვადასხვაგვარად გადმოიცეს. საღვთო რეალობა შესაძლებელია იგავური სურათებით აღიწეროს, საღვთისმსახურო პოეზიითა და რელიგიური ხელოვნებით. ეკლესია ახლაც ლიტურგიკული ჰიმნებითა და საკრამენტალური ქმედებების სიმბოლიზმით ქადაგებს, ესაა გადმოცემის, ლოცვისა და მისტიკური გამოცდილების, ქადაგებითი ღვთისმეტყველების [1] ენა, მაგრამ არსებობს სხვა, სიტყვიერი აზროვნების  (ბერძნ. Λογικής Σκέψεως), დოგმის ენა. დოგმა გამოცხადების დამოწმებაა. დოგმის სრული პათოსი ღვთაებრივი რეალობის აღმნიშვნელ ფაქტს ემყარება, მისი ამგვარი დამოწმება სიმბოლურია. დოგმა ამოწმებს იმას, რაც ხილულ იქნა და გამოცხადდა, რაც სარწმუნოების გამოცდილებაში განიჭვრიტა, ხოლო ეს მოწმობა კი გარკვეული კონცეპტებითა და განსაზღვრებებით გადმოიცემა. დოგმა ‘’ინტელექტუალური ხედვა,’’ აღქმის ჭეშმარიტებაა. შესაძლებელია ითქვას, რომ ეს საღვთო რეალობის თანმიმდევრული სურათია, ‘’ლოგიკური ხატია’’. ამავდროულად, დოგმა იმის განსაზღვრებაცაა, თუ რატომაა სიტყვიერი ფორმები დოგმისათვის ასე მნიშვნელოვანი, რადგან ‘’შინაგანი სიტყვა’’ გარეგნული გამოხატულებით იძენს ძალას. ამიტომაა დოგმის გარეგანი ასპექტები, მისი სიტყვიერი გადმოცემა, ასეთი არსებითი.

 


 ინტერვიუ მთავარეპისკოპოს იობთან (გეჩა), უკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიის შესახებ

 

         უკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიის მინიჭების მომზადების პროცესი უკვე პრაქტიკულ დონეზეა. ამან რუსეთის მართლმადიდებელი და უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის (მოსკოვის საპატრიარქო) წარმომადგენლებში ბევრი უარყოფითი ემოცია გამოიწვია, მათ (ეკლესიებმა, ნ.ბ.), მსოფლიო საპატრიარქო და პატრიარქი ბართლომეოსი «პაპიზმის ერესში» და სხვა ადგილობრივი მართლამადიდებელი ეკლესიის შიდა საქმეებში ჩარევაში დაადანაშაულეს, ამის გამო ახალი, შიდა მართლმადიდებლური სქიზმაც  მწიფდება. მსგავსი აგრესიული ბრალდებები არ შეიძლება დედაეკლესიისაგან, მსოფლიო საპატრიარქოსაგან, უპასუხოდ დარჩეს. «ცერკვარიუმი»  (Cerkvarium)    მადლობას უხდის ტელმესუს არქიეპისკოპოს იობს (გეჩა), იმ მწვავე საკითხების განმარტებისათვის, რომელიც მორწმუნე მართლამადიდებელებს აშფოთებს.

 

                        მეუფე, მოსკოვის საპატრიარქო მიიჩნევს, რომ ავტოკეფალიის მოთხოვნა მხოლოდ ეკლესიის კანონიკური პრეროგატივაა და ყველაფერი  დანარჩენი  “სქიზმის ლეგალიზაციაა”, მაგრამ ეკლესიათა ყველა ბოლო ავტოკეფალია კონსტანტინოპოლისგანაა მიღებული, რაც ძალინ რთული და მტკივნეული პროცესი იყო. არსებობს კი რამე აღიარებული კანონები ავტოკეფალიისათვის, ვინ ვის უნდა მიმართოს, როგორ და როდის ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, საკითხზე ყველაზე დიდი გამოცდილება კონსტანტინოპოლშია.          


Primus sine paribus

 

                                 პრუსის მიტროპოლიტი, ელპიდოფოროს ლამბრიანიდისი                                         თესალონიკის უნივერსიტეტის

თეოლოგიის პროფესორი. 

 

თარგმნა და შესავალი დაურთო მღვდელ-მონოზონმა    ლეონიდე ებრალიძემ

 

2018 წლის 14 სექტემბრის სინოდის სხდომის N 69 ოქმით მოსკოვის საპატრიარქომ ოფიციალურად შეწყვიტა ლიტურგიისას მსოფლიო პატრიარქის მოხსენება, მსოფლიო საპატრიარქოს იერარქებთან თანამსახურება და იმ კომისიებში მონაწილეობა, რომლის თავმჯდომარე ან თანათავმჯდომარე მხარე მსოფლიო საპატრიარქოა (პარაგრაფი 1-3); ხოლო ამავე ოქმის მე-4 პარაგრაფის საფუძველზე შედგენილ სინოდალურ განცხადებაში, მოსკოვის საპატრიარქო მსოფლიო პატრიარქს ბრალს სდებს მართლმადიდებელი ეკლესიოლოგიური პრინციპების ღალატში. 

საინტერესოა, რომ კიევის ეკლესიისათვის ავტოკეფალიის მინიჭებასთან დაკავშირებულ პრობლემაზე საუბრისას, მოსკოვის საპატრიარქო იმოწმებს კრეტის კრების მოსამზადებელ დოკუმენტებს თავისი პოზიციის გასამყარებლად, მიუხედავად იმისა, რომ მოსკოვს ამ კრებაში (მიუხედავად ხელმოწერისა და დაპირებისა) მონაწილეობა არ მიუღია, მათ მიერ ხსენებული დოკუმენტი კი თავად კრებაზე საერთოდ არ განხილულა და ის პროექტად დარჩა (ისევ მოსკოვის საპატრიარქოს მიერ გამოთქმული პრეტენზიის გამო). 


1996 წელს, მსოფლიო საპატრიარქოსა და რუსეთის საპატრიარქოს შორის ურთიერთობა უკიდურესად დაიძაბა, საქმე ეხებოდა მსოფლიო საპატრიარქოს მიერ თავისი კანონიკური ტერიტორიისათვის (ესტონეთის ეკლესიისთვის) ავტონომიური სტატუსის მინიჭებას. მოსკოვის საპატრიარქოს პროტესტის მიუხედავად, მსოფლიო საპატრიარქომ ესტონელი მართლმადიდებელი ქრისტიანების თხოვნა მაინც დააკმაყოფილა და მათ ეკლესიას ტომოსი უბოძა. 1999 წლიდან დღემდე ეკლესიას მიტროპოლიტი სტეფანე ხელმძღვანელობს. გთავაზობთ წერილს, რომელიც აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, მსოფლიო პატრიარქმა ბართლომეოს I-მა, რუსეთის პატრიარქ ალექსი II-ს, 1996 წლის 24 თებერვალს მიწერა (მთარგმნ.).

          ,,არ ხართ სამართლიანი უნეტარესო, როდესაც ესტონელებს ფილეტიზმის საბაბით კიცხავთ. მათ, როგორც ერს, წმინდა მოციქულთა 34-ე კანონის საფუძველზე უფლება აქვთ საკუთარი ეკლესია დააფუძნონ, საკუთარ ეკლესიაშივე ჰყავდეთ ეპისკოპოსები და მათგან (ეპისკოპოსებისგან, გ.ლ.), საკუთარი მოქალაქეებისგან, პირველი (უპირატესი, გ.ლ.) გამოარჩინონ,  მით უმეტეს მაშინ, როცა ეს ხალხი (ესტონელები, გ.ლ.) უკვე თავისუფალი ერია.[1]


სექსი, ქორწინება და განღმრთობა

 

განღმრთობა და ადამიანი

მართლმადიდებელი ტრადიციისათვის განღმრთობა არა რაღაც შორეულის მოლოდინი, არამედ ყოველდღიურ ცხოვრებაში მისი გნხორციელების შესაძლებლობაა. განღმრთობაზე საუბრისას ეკლესიის მამები სულის განსხვავებულ - რაციონალურსა და გრძნობი - მხარეებს ყოველთვის ყურადღებით ეკიდებოდნენ. რაციონალური კუთხით, განღმრთობა საღვთო სიბრძნისა და ჭეშმარიტების ხედვასთანაა დაკავშირებული, რომელიც შესაქმეში ვლინდება და საღვთო მჭვრეტელობით შეიმეცნება. სულის მეორე მხარე მგრძნობელობითია, რომელიც პიროვნულ სურვილსა და ნდომას უკავშირდება და ამასთანავე შიშის, სიბრაზისა და შურის გამოვლინების შესაძლებლობას ქმნის.


ცოდვით დაცემა

 

რეზიუმეს წმ. იოანე ოქროპირის სიტყვებით გავაკეთებ. ღმერთი ეუბნება ადამიანს: შეხედე ადამ, მე მოგეცი შენ შესანიშნავი სხეული, მაგრამ მე გაძლევ შენ ძალაუფლებას, რომ შექმნა რაღაც უკეთესი, შეიქმენი შენთვის შესანიშნავი სული, აი ეს არის ის, რაც ადამიანმა უნდა გააკეთოს საკუთარი შრომით. ამიტომ, როდესაც ადამი იგზავნება ედემში, მას ეძლევა სამი მცნება, სამი და არა ერთი. პირველი მცნება: „დაამუშავე ედემის ბაღი“. ეს გახლავთ მცნება შრომის შესახებ, სამყაროს ფერიცვალების შესახებ. ნუ დაიჯერებთ ათეიზმის პროპაგანდის ზღაპრებს, როდესაც თქვენ გეუბნებიან, რომ ღმერთმა შრომით დასაჯა ადამიანი ცოდვით დაცემის  გამო, არაფერი მსგავსი არ მომხდარა. ცოდვით დაცემამდე, ადამიანის მიმართ თქმული პირველი მცნება შრომას შეეხება.


 მთავარეპისკოპოსი იობ გეჩა- Job Getcha

 

მისი მაღალყოვლადუსაღმდელოესობა ტელმესოს მთავარეპისკოპოსი იობი (ერისკაცობაში იგორ გეჩა) დაიბადა მონრეალში, (კუბეკში, კანადა) 1974 წელს, უკარინული წარმომავლობის ოჯახში.  საშუალო განათლების დასრულების შემდეგ მანიტოვას უნივერსიტეტში სწავლა ჰუმანიტარული განხრით გააგრძელა, შემდეგ თეოლოგიას სწავლობდა წმინდა ადრიას კოლეჯში (ვინიპეგი) და პარიზის წმინდა სერგის ინსტიტუტში. ამავე ინსტიტუტში 1998 წელს მიიღო მაგისტრის დიპლომი. 2003 წელს კი წმინდა სერგის ინსტიტუტისა და პარიზის კათოლიკური  უნივერსტიტის  თანამშრომლობით (კოოპერაციით) თეოლოგიის დოქტორი გახდა. 2012 წლიდან ლოენის უნივერსიტეტში (მეცა) თეოლოგიის დოქტორი ჰაბილიტანტია.

 


 პოლ ლ. გავრილიუკი Paul L. Gavrilyuk

 

   თომა აქვინელის (მინესოტა, აშშ.) უნივერსიტეტის თეოლოგიის განყოფილების, თეოლოგიისა და ფილოსოფიის მიმართულების ხელმძღვანელი. დაიბადა კიევში (უკრაინა), სწავლობდა ფიზიკისა და ტექნოლოგიის უნივერსიტეტის (მოსკოვი, რუსეთი) ფიზიკს ფაკულტეტზე (1988-1993). ის იყო სსრ კავშირიდან აშშ-ში აკადემიური თეოლოგიის შესასწავლად ჩამოსული ერთ-ერთი პირველი სტიპენდიანტი. 2001 წლიდან არის Southern Methodist უნივერსიტეტის (დალასი, ტექსასი, აშშ.) პატრისტიკის დოქტორი.

დრ. გავრილიუკი ბერძნული პატრისტიკისა და თანამედროვე მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების განხრით მუშაობს. მისი ინტერესის სფერო ასევე რელიგიის ფილოსოფია, ლიტურგიკული და ეკუმენური კვლევებია.


მეუღლეობრივი კავშირის შესახებ სამარხო დადგენილება არ არსებობს!

დიაკონი ანდრეი კურაევი [1]

    

ვრცელი სამოციქულო ციტატა: “ცოლსა ქმარი იგი თანანადებსა პატივსა მისცემდინ, ეგრეთცა ცოლი - ქმარსა. ცოლი თვისთა ხორცთა ზედა არა უფალ არს, არამედ ქმარი; ეგრეთცა და ქმარიცა თვისთა ხორცთა ზედა არა უფალ არს, არამედ ცოლი. ნუ განეშორებით ურთიერთას, გარნა თუ შეთქუმით რაიმე, ჟამ რაოდენმე, რაითა მოიცალოთ ლოცვად და მარხვად; და კუალად ურთიერთასვე იყვენით, რაითა არა განგცადნეს თქუენ ეშმაკმან უთმინოებითა თქუენითა“ (1კორ. 7, 3-5). თითქოს ყველაფერი ჩვეულებრივად არის, მაგრამ თუკი ბერძნულ ორიგინალს ავიღებთ ხელში, მაშინ რუს მკითხველს რამოდენიმე აღმოჩენა ელოდება წინ (ქართველ მკითხველსაც. მთარგმნ.).  


აბიდოსის ეპისკოპისი კირილე (კატერელოსი)

 

დაიბადა 1956 წელს ლამიაში (საბერძნეთი).

ათენის კაპოდისტრიას სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სწავლობდა სამართალს, ფილოლოგიასა და თეოლოგიას.  

არის სტრასბურგის (საფრანგეთი) უნივერსიტეტის მაგისტრი, ასევე თესალონიკის (საბერძნეთი) და ფრაიბურგის (გერმანია) უნივესიტეტების დოქტორი.

პარალელურად მოღვაწეობს ათენის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სრულ პროფესორად.

დიაკვანად და მღვდლად ხელდასხმა ნიკოპოლის და პრევეზის მიტროპოლიტ მელეტიოსისაგან მიიღო. 

 


ავტოკეფალიის გამოცხადების ან აღდგენის მიზეზები მე-20 და 21-ე საუკუნეებში

 

 

ტალმეოსის მთავარეპისკოპოსი იობი (გეჩა)

         

   მეოცე საუკუნეში მსოფლიოში მართლმადიდებელი ეკლესიის მოწყობა  სრულიად შეიცვალა, რაც რამდენიმე ადგილობრივი ეკლესიისთვის ავტოკეფალიის მინიჭებამ, ან აღდგენამ გამოიწვია. ზოგიერთ ადგილობრივ ეკლესიას, (რომლებსაც გასულ საუკუნეებში საპატიო საპატრიარქო სტატუსი  ჰქონდათ) გახდნენ რა ბიზანტიის იმპერიისგან დამუკიდებელნი, მსოფლიო საპატრიარქოს მიერ ავტოკეფალია და საპატრიარქო ეკლესიის სტატუსი მიენიჭათ,  მაგრამ იმ სახელმწიფო საზღვრებში, რომლებიც კონკრეტულ გეოგრაფიულ შემოსაზღვრულობას თანხვდება. შესაბამისად, სერბეთის ეკლესიას (1920), რუმინეთის (1885 ავტოკეფალიის აღდგენა და 1925 წელს საპატრიარქოს აღდგენა), ბულგარეთის (1953) და საქართველოს (1990) ეკლესიებს, ეს (ავტოკეფალიის გ.ლ.) სტატუსი მიენიჭათ. თითოეული მათგანისთვის ავტოკეფალიისა და საპატრიარქოს სტატუსის აღდგენის უმთავრესი მიზეზი ოსმალური იმპერიისგან (პირველი სამის შემთხვევაში) ან რუსეთის იმპერიისგან (საქართველოს ეკლესიის შემთხვევაში, 1917 წელს) მოპოვებული დამოუკიდებლობა გახლდათ. თუმცა, მსოფლიო საპატრიარქოსგან ავტოკეფალიის გამოცხადება შესაბამის მოქმედებასა და ხანგრძლივ პერიოდს მოითხოვს. 


ორიგენეს კოსმოლოგია

პროტოპრესვიტერი გიორგი ფლოროვსკი

 

ორიგენეს შემთხვევა განსაკუთრებით აღსანიშნავია, რადგან ისიც ონტოლოგიურ და კოსმოლოგიურ ასპექტებს ერთმანეთში ურევდა. როგორც ბოლოტოვი[1] გარკვევით აღნიშნავს: ,,ძის შობასა და სამყაროს არსებობას შორის ლოგიკური კავშირი ორიგენეს შრომებში არ გაწყვეტილა“. [2] შეიძლება დამტკიცდეს კიდეც, რომ ორიგენეს აზროვნებაში ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ბმა მტკიცედ შეინიშნებოდა. ორიგენე, უპირველესად, კითხულობდა: ,,დასაშვებია კი, რომ ღმერთზე ვიფიქროთ და იგი შემოქმედად არ მოვიაზროთ“? ორიგენესთვის, მისი გულწრფელობიდან გამომდინარე, არ შეიძლებოდა, რომ ღმერთი შემოქმედად არ მოგვეაზრებინა. საწინააღმდეგო ვარაუდი ღვთისგმობა გამოდის, რადგან შეუძლებელია, ღმერთი ოდესმე გახდეს ის, რაც ყოველთვის არ ყოფილა. ‘’პოტენცია’’ ღმერთის არსებაში უბრალოდ არ არსებობს და მასში არსებული ყველანაირი შესაძლებლობა არის კიდეც ჭეშმარიტი.


Πασχάλιο μήνυμα του μητρολίτου Πότι Γρηγορίου προς το ποίμνιο της επαρχίας του

 

Αγαπητοί ἐν Χριστώ αδερφοί, και δια της χάριτος του Αγίου Πνεύματος αναγεννηθέν ποίμνιο, Χριστός Ἀνέστη. Ας πλημμυρίσουν οι καρδίες και ο νούς σας με την  χαρά  που προσφέρει η βίωση  του γεγονότος αυτού, για να αισθανθήτε τον πλούτο της αγαθωσύνης, την οποία προσφέρει η σημερινή ημέρα. 

Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο!

Πέρασαν οι μέρες της Σαρακοστής, κατά την οποία η Εκκλησία μας προετοίμαζε για την μεγάλη αυτή ημέρα. Ήρθε η ώρα της αγαλλίασης και της ευφροσύνης. Αγαλλιάσθε άπαντες εν Κυρίω. Μην σας καταλάβουν οι αμφιβολίες, μην φοβηθείτε, φιλάνθρωπος είναι ο Κύριός μας. Μην θλίβεστε: 

 


მთავარდიაკონი იოანე ხრისავგისი

 (Archdeacon John Chryssavgis)

 

 დაიბადა ავსტრალიაში 1958 წელს, 1975 წელს აქვე დაამთავრა უმაღლესი სასწავლებელი (Scots College). ათენის სახელმწიფო უნივერსიტეტში 1980 წელს დაიცვა დიპლომი თემაზე- Byzantine Music from the Greek Conservatory of Music, შემდეგ სწავლა აშშ-ში გააგრძელა, წმ. ვლადიმერის საღვთისმეტყველო სემინარიაში (ნიუ-იორკი), რომელიც 1982 წელს დაასრულა. სადოქტორო დისერტაცია კი 1983 წელს ოქსფორდის უნივერსიტეტში, (დიდი ბრიტანეთი) პატრისტიკის განხრით დაიცვა.


ინტერვიუ თომას იოანიდისთან

 

ათენის კაპოდისტრიასის უნივერსიტეტის თეოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი ბატონი თომას იოანიდისი სტუდენტების ერთ-ერთი საყვარელი პედაგოგია, რომელიც ლექციებს ახალი აღთქმის საგნებში კითხულობს. გარდა ფართო თეოლოგიური და ფილოლოგიური განათლებისა, მას მუდმივად აქვს კავშირი სხვა ევროპელ მკვლევარებთან, ჯერ კიდევ იმ პერიოდიდან, როდესაც რეგენსბურგისა და მიუნხენის უნივერსიტეტებში მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა და სადაც ძველი და ახალი აღთქმის შესავლისა  და ძველი ეკლესიის ისტორიის შესწავლით გახლდათ დაკავებული. ფლობს გერმანულს, ინგლისურს, ფრანგულს, იტალიურსა და ბულგარულ ენებს. გარდა პედაგოგიური მოღვაწეობისა, იგი წევრი გახლავთ რამდენიმე სამეცნიერო საზოგადეობისა. 2007 წელს, მას კასტორიის ეპარქიამ წმინდა დიდმოწამე და საკვირველთმოქმედი მინას სახელობის ჯილდო გადასცა. დღეს იგი ქართველი სტუდენტებისთვის ისაუბრებს უნივერსიტეტის ისტორიისა და მისი სამომავლო გეგმების, აგრეთვე, იმ პრობლემების შესახებ, რომელთა წინაშეც თანამედროვე საღვთისმეტყველო მეცნიერება დგას:


ათენაგორა, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის მთავარეპისკოპოსი

 

1917 წლამედ შეერთებულ შტატებში მხოლოდ  რუსული იერარქია არსებობდა. მოგვიანებით, მართლმადიდებელ ემიგრანტთა ჯგუფებ საკუთარი საეპისკოპოსო იურისდიქციის მოსაპოვებლად მუშაობას იწყებენ. მათგან პირველად, 1918 წელს, ბერძნებმა შეძლეს ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის სამთავარეპისკოპოსოს დაფუძნება, რაც ათენის ეპისკოპოს  მელეტიოს მეტაქსაკისის შრომის შედეგი გახლდათ.   

1930 წლის 30 აგვისტოს ათენაგორა სპირუ მსოფლიო პატრიარქ ფოტიოს II ის მიერ  საეპისკოპოსო კათედრაზე დადგინდა. ათენაგორა 1931 წლის თებერვლიდან 1948 წლის დეკემბრამდე ამერიკაში, მსოფლიო საპატრიარქოს ეგზარქოსი გახლდათ. ის ნიუ-იორკში აღსაყრდდა, თავდაპირველი რეზიდენცია კი კუნძულ ისლანდიაზე, ასტორიის წმინდა  დიმიტრის სამრევლოში მდებარეობდა.


მსოფლიო პატრიარქ ბართლომეოსის სააღდგომო ეპისტოლე

 

მთავარეპისკოპოსი კონსტანტინოპოლისა, ახალი რომისა და მსოფლიო პატრიარქი ეკლესიის მთელ სისავსეს, მშვიდობა და წყალობა დიდებით აღდგომილი იესო ქრისტეს მიერ

 

ძმანო, და ქრისტესმიერსაყვარელნო შვილნო!

 

იესო ქრისტეს აღდგომა და სიცოცხლის სიკვდილზე გამარჯვება ჩვენი რწმენის, მსახურების, კულტურისა და წეს-ჩვეულებების საფუძველია. მართლმადიდებელ მორწმუნეთა ცხოვრება მის ყველა გამოხატულებებსა და მაშტაბებში მთლიანადაა განმსჭვალული აღდგომის რწმენით და იგი ქრიტიანსთვის ყოველდღიურ აღდგომას წარმოადგენს. ამგვარი საპასექო გამოცდილება არ არის უბრალოდ უფლის აღდგომის  გახსენება, არამედ ჩვენი განახლებისა და ყოველივეს ესქატოლოგიური განსრულების ურყევ დამოწმებას წარმოადგენს.


ეპისტოლე უწმინდესისა და უნეტარესის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსის და ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტ ილია II-ისა 

 

"დაინთქა სიკვდილი ძლევითა!" (ფს. 25.8) 

 

ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონოზონნო, ჩემო საყვარელო სულიერო შვილებო, საქართველოს წმინდა მართლმადიდებელი ეკლესიის წევრნო, სამშობლოში მკვიდრნო და ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს გარეთ მცხოვრებნო თანამემამულენო, 

 ქრისტე აღდგა!  


ქრისტეს ხორციელი არსასრული

 

 

შინაარსი

1-შესავალი

2-ჯვარცმის ადგილი და ქრისტეს ჯვრის მოკლე ისტორია

3-იესოს გვემა

4-ჯვარცმა

5-ქრისტეს ლურსმანთა შესახებ

6-ჯვარცმულის საყრდენის – კადონის შესახებ

7-ქრისტესთან ერთად ჯვარცმული ავაზაკების შესახებ

8-წარწერა ჯვარზე

9-ძმრის მიწოდება იესოსთვის

10-იესოსადმი , შუბის ძგერება

11-ქრისტეს სიკვდილის სამედიცინო მიზეზები

ა ) ასფიქსია; ბ)ტეტანუსი და სეფსისი; გ )თრომბოზი – თრომბოემბოლია;

12-იესო ქრისტეს სასამართლო პროცესი

13- გამოყენებული ლიტერატურა

 


ქრისტეს სასამართლო პროცესი: იურიდიული ანალიზი

ავტორი: ხრისტოს დერმოსიანიდისი (მოსამართლე)

 

  ქრისტეს უდანაშაულობაში დარწმუნებულმა პილატემ მისი გათავისუფლება გადაწყვიტა, მაგრამ  იუდეველები ყვიროდნენ: „ჩუენ სჯული გუაქუს,და სჯულისა ჩუენისაებრ თანა-აც სიკუდილი,რამეთუ თავი თჳსი ძედ ღმრთისა ყო.“ ეს არის  ებრაელების დღევანდელი პოზიციაც. ისინი ირწმუნებიან, რომ ქრისტემ ნამდვილად დაარღვია მოსეს რჯული და სამართლიანად დაისაჯა სიკვდილით. მაგრამ შესაძლოა ...


იოანე ოქროპირი, წერილები დიაკონისა ოლიმპიადას

                                                    წერილი მეშვიდე

. კაეშნის წყლულს მოგკვეთ და ზრახვებს განგიქარვებ, სევდის ღრუბელი რომ მოუვლენიათ შენზე. რა გიშფოთებს გონებას? ის, რომ ეკლესიაზე მოწეული ქარიშხალი მძვინვარე და ბნელია და ყოველივე დააბნელა, ვითარცა უმთვარო ღამე და ყოველდღიურად იზრდება, დანთქმას გვიპირებს და ქვეყნიერებას საზარელი მარცხის დღე უდგას? ეს მეც ვიცი და ამას ვერავინ ეწინააღმდეგება. თუ გსურს, აღგიწერ, რაც ხდება, რომ ტრაგედიის სურათი უკეთ წარმოგიდგინო. ყველგან მძვინვარე ზღვას ვხედავ, რომელიც  რომელიც  ქვემოთ, თავის უფსკრულებიკენ მიექაჩება წყალზე მოტივტივე თუ ჩაძრულ ზღვაოსანთ. ვხედავ ხომალდთა დამსხვრეულ ფიცრებს, დაფხრეწილ იალქნებს, ვხედავ ნაოსანთა ხელთაგან დაყრილ ნიჩბებს, ვხედავ კაპიტნებს, რომელნიც, იმის ნაცვლად, რომ შტურვალთან იდგნენ, მუხლებზე ხელებშემოჭდობილნი გემბანზე სხედან და ყოველივე იმის შემხედვარენი, რაც ხდება, უილაჯობისგან მოთქმით ჰგოდებენ. არც ცა ჩანს და არც _ მიწა, ყველგან წყვდიადს დაუსადგურებია, მრუმეს, უმთვაროსა და საზარელს, მახლობელ საგანთა გარჩევასაც რომ არ აცდის თვალს, ტალღების მძლავრი ხმაური და ზღვის მხეცნი  წამომართულან მგზავრთა წინაღმდეგ. 


 აღდგომის სახარება--‘’და აღვიდა ცაში...’’

(ნაწყვეტი) 

პროტოპრესვიტერი , პროფესორი გიორგი ფლოროვსკი

 

თარგმნა გურამ ლურსმანაშვილმა

 

ბერძნულ აზროვნებას ყოველთვის ძალიან სძულდა ხორცი: ადრეულ ქრისტიანულ პერიოდში უბრალო ბერძენის მოქმედებები პლატონური ან ორფული[1] იდეების ძლიერ გავლენას განიცდიდა. საერთო აზრის მიხედვით, სხეული იყო ‘’საპყრობილის’’ მსგავსი რამ, რაშიც დაცემული სული დაპატიმრებული და შემოსაზღვრული იყო: ბერძნები უფრო მეტად წარმოისახავდნენ სრულ და საბოლოო განუკაცებლობას (disincarnation). მომავალ აღდგომაზე ქრისტიანულ რწმენას ბერძნული აზროვნების მხოლოდ შეეცბუნება და შეშინება შეეძლო. ეს უბრალოდ ნიშნავდა, რომ საპყრობილე მუდმივი იქნებოდა, რომ დაპატიმრება ხელახლა და მუდმივად განახლდებოდა: სხეულებრივი აღდგომის მოლოდინი უფრო მეტად ადგებოდა კელსუსის[2] მლიქვნელურ მოსაზრებას, რომელიც საერთო აზრის სახელით დასცინოდა ამ სწავლებას. მან ქრისტიანებს შეარქვა ‘’φιλοσωμάτων γένος’’, ‘’სხეულისმოყვარული კრებული (ap. Origen, Contra Celsum, V:14 and VII:36).


ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტის

სიტყვა მრევლისადმი

 

სახელითა მამისათა, და ძისათა, და სულისა წმიდისათა!

ჩვენთან არს ღმერთი!

 

პატიოსანნო მამანო, ძვირფასო სულიერნო შვილნო, შეგეწიოთ კვირის მადლი.

დიდმარხვის მესამე კვირაა დღეს და ყველა მოქმედ ტაძარში დაბრძანებულია პატიოსანი ჯვარი; იგი ყვავილებით არის შემკული და მის მიმართ აღესრულება საყოველთაო თაყვანისცემა. ამით ეკლესია ყველას, ვინც მარხვის ღვაწლშია და არა მხოლოდ მათ, გვახსენებს ჯვრის გამომხსნელობითი მნიშვნელობის შესახებ, რათა გავძლიერდეთ და განვმტკიცდეთ არჩეული გზისადმი ერთგულებაში. ჯვარი ხომ ცოდვათაგან კაცთა მოდგმის გამოხსნის, სიმდაბლის, გადარჩენისა და ბოროტებაზე გამარჯვების სიმბოლოა. ჯვარი მიგვანიშნებს იმ გზაზე, რომელიც წუთისოფელში განვლო ჩვენთვის განკაცებულმა იესომ. იგი ხომ ყოველთა ქრისტიანეთა წინამძღვარია; შესაბამისად, ჩვენი მოძღვარია. ჰოდა, რაგინდ მოუძლურდე, თუნდაც ჩაიმუხლო ან წაიქცე კიდეც, მიაპყარი შენი მზერა, ფიზიკური და სულიერი, ჯვარზე ამაღლებულ მაცხოვარს და წაქცეულს - წამოდგომის ძალა მოგეცემა, სასოწარკვეთის ზღვარზე მყოფი - იმედით აღივსები, უსამართლოდ დევნილი -გამხნევდები, დაღლილ-დაქანცულს - ახალი სუნთქვა გაგეხსნება. მართალია თითოეულ ადამიანს თავისი გოლგოთა აქვს გასავლელი და აქ გვერდის ასაქცევი გზები არ არსებობს, მაგრამ არ შეგაშინოს გზის სიძნელემ. გახსოვდეს: „მორწმუნისათვის ყველაფერი შესაძლებელია“ (მარკ. 9,23). ჭეშმარიტ მორწმუნეებს განსაკუთრებით გამოარჩევს ჩვენი დიდი მეუფისა და მაცხოვრის - იესო ქრისტეს გზისადმი ერთგულება. დღეს, გამორჩეული სიმძაფრით ჩაგვესმის ჩვენი მოძღვრის, იესო ქრისტეს სიტყვები: „თუ ვინმეს სურს, რომ მე მომყვეს, უარყოს თავი თვისი, აიღოს თავისი ჯვარი და გამომყვეს მე“ (მკ. 8,34.). დღეს ამაზე უნდა ვიფიქროთ, თუმცა არათუ ფიქრის, არამედ მოქმედების დროა. განვაგდოთ უიმედობა, მოწყენილობა, შიში და იმედით შევხედოთ ხვალინდელ დღეს; გავძლიერდეთ სულიერად, რწმენით შევხედოთ ჯვარცმულ იესოს და „გიხაროდეთ, როგორც ქრისტეს ტანჯვათა მოზიარეებს“ (1 პტ. 4,13.), გიხაროდეთ, რადგან „თქვენი სახელები ცაშია ჩაწერილი“ (ლკ. 10,20).


სულიწმინდის მაცხოვნებელი და მაკურთხეველი მოქმედება, ღვთისმსახურებასა და საიდუმლოებებში

 

 

თარგმნა იეროდიაკვანმა ლეონიდე ებრალიძემ

 

 

მორწმუნე ადამიანისათვის, დამოუკიდებლად მისი რელიგიური შეგნებისა და წარმოდგენებისა, არსებითია ლოცვა, რომელშიც ის, მიწიერი ყოფის საზღვრებს მიღმა,  სულიერად მაღლდება მის მიმართ, ვისაც  ატარებს გულით და  უწოდებს ღმერთს. ამიტომ, ყველა რელიგიისთვის არის დამახასიათებელი ღვთისმსახურება, რომელიც შეიძლება განვიხილოთ როგორც ზეცად მიმართული გონებითა და სუფთა გულით გაერთიანებული სიმრავლის სოლიდური მიმართვა ღვთისადმი. ეს ყოველივე, შეიძლება ითქვას როგორც მონოთეისტურ, ასევე პოლითეისტურ რელიგიებზე, მაგრამ საკმარისი არა არის ქრისტიანული ღვთისმსახურების დასახასიათებლად.

ქრისტიანული ღვთისმსახურება არ წარმოადგენს მხოლოდ ამაღლებული გონებითა და გულით გაერთიანებული ხალხის მიმართვას ღვთისადმი, რადგან,ამასთან ერთად, ის არის ქრისტიანის მადლისმიერი კურთხევის აქტიც, რომელიც დაიწყო ეკლესიის დაარსებიდან და გრძელდება დღემდე. 


ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტის,

მაღალყოვლადუსამღვდელოესი გრიგოლის სიტყვა ოკუპაციის დღესთან დაკავშირებით

 

ფოთის საკათედრო ტაძარი. 2018 წელი, 25 თებერვალი

 

სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმიდისათა!

ჩვენთან არს ღმერთი!

 

ღმერთმა დალოცოს ყველა ის ადამიანი, ვინც საქართველოს კეთილდღეობისათვის, ქართული სახელმწიფოებრიობისათვის, საუკუნეთა განმავლობაში შრომობდა, იბრძოდა და თავისი სიცოცხლის მთავარ ვალდებულებად თვლიდა ერის სამსახურს. ღმერთმა საუკუნო ნათელში დაამკვიდროს მათი უკვდავი სულები!

დღეს ჩვენ ვიხსენებთ 1921 წლის 25 თებერვალს და იმ მოვლენებს, რომლებიც მას წინ უძღოდა. 1921 წელს, დღეის სწორს, საქართველოს თავზე წითელი დროშა აფრიალდა. აქედან მოყოლებული, ეს დღე ათწლეულების განმავლობაში განსაკუთრებული ზეიმით აღინიშნებოდა საბჭოთა საქართველოში და მას გასაბჭოების დღე ეწოდებოდა. ასე გრძელდებოდა 80-იანი წლების მიწურულამდე, ვიდრე დაიწყებოდა იმის გაცნობიერება, თუ რაოდენი ტრაგიზმით არის აღსავსე მდგომარეობა იმ ქვეყნისა, სადაც მისი მკვიდრნი დღესასწაულობენ საკუთარი ეროვნული სახელმწიფოს დამოუკიდებლობის დასრულებას.


კითხვა-პასუხი კრეტის წმინდა და დიდი კრების შესახებ

 

სპეციალურად საიტისთვის თარგმნა გურამ ლურსმანაშვილმა

 

წინამდებარე პუბლიკაციაში შემოგთავაზებთ რუმინეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ გამოცემულ კითხვა-პასუხს, რომელიც კრეტის 2016 წლის წმინდა და დიდ კრებას ეხება. თავად კითხვარი დაახლოებით 80 გვერდიანია, მოცულობიდან გამომდინარე გადავწყვიტეთ, რომ მათგან ამოგვეღო ის ნაწილები (17 კითხვა-პასუხი), რომლებიც ქართველი მკითხველისათვის აქტუალური და საინტერესო იქნება. აქვე დავძენთ, რომ წიგნაკზე საავტორო უფლებები რუმინეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას ეკუთვნის და მისი ქართულენოვანი თარგმანი უნეტარეს დანიელთან შეთანხმებით განხორციელდა.

 

1.    როგორ  განისაზღვრება ეკლესია კრეტის კრების დოკუმენტებში? (1)

კრეტის კრების დოკუმენტების მიხედვით: ,,ერთი, წმინდა, კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესია არის წმინდა სამების ხატისებრი ღმერთ-კაცობრივი თანაზიარება, წინასწარი მოლოდინი და გამოცდილება უკანასკნელი ჟამისა წმინდა ევქარისტიაში და გამოცხადება მომავალ საქმეთა დიდებისა, როგორც განგრძობადობა სულთმოფენობისა. იგი არის საწინასწარმეტყველო ხმა ამქვეყნად, რომელიც არ შეიძლება დადუმდეს, ღვთის სასუფევლის მყოფობა და მოწმობა მომავალისა ძალითა (შდრ. მარკ. 9.1). (წმინდა და დიდი კრების ენციკლიკა, I, 1).[1]

ამ დამოწმებით ჩვენ ნათლად ვიაზრებთ, რომ წმინდა და დიდი კრება ეკლესიის შინაარსსა და მისიას ხელახლა ადასტურებს მოციქულთა, წმინდა მამათა, შვიდ მსოფლიო კრებათა და მათ მსოფლიო ავტორიტეტის მქონე მართლმადიდებლური კრებების (879-880; 1341, 1351; 1368; 1484; 1638; 1642; 1691) სწავლებათა მიხედვით.


ლიბანის მთების მიტროპოლიტი გიორგი ხოდრი მოწოდება ქრსტიანებს

  თარგმნა იეროდიაკვანმა ლეონიდე ებრალიძემ

           

        თქვენ, მატარებელნი დიდი მოწოდებისა, ხართ დვრიტა ცხონებისა. ასეთებად იქეცით იმის წყალობით, ვის სახელსაც ატარებთ, ვისშიც მოინათლეთ. თუმცაღა, თქვენ ცდებით, თუ ფიქრობთ, რომ რამეს წარმოადგენთ მის გარეშე. ასევე ცდებით თუ ფიქრობთ, რომ სხვებს არასდროს შეუძლიათ, შეიცვალონ უკეთესობისკენ, თითქოს მათ არ გააჩნდეთ არანაირი თავისთავადი ფასეულობა და თითქოს ქრისტეს არ შეეძლოს წყლით ან წყლის გარეშე მათი ღმერთში მონათვლა, ვისთვისაც ინებებს თავისი მადლის მინიჭებას. უეჭველია, ყველაფერი იმ მხსნელისგან მოდის, რომელსაც ვეთაყვანებით: ყოველგვარი ჭეშმარიტება, ყოველგვარი სიწმინდე, ყოველგვარი დიდებულება, ყოველგვარი იდეალი. ყოველი კეთილი, რაც ამ სამყაროში არსებობს, ასე თუ ისე, არის ქრისტეს ქმნილება, თუმცა ღმერთი მოქმედებს, სადაც მას ჰნებავს და თქვენ არ ძალგიძმთ, შემოსაზღვროთ მისი ქმედება. მან თქვენ აღგითქვათ აღვსება მადლით, მაგრამ არ აღუთქვამს, ექციეთ ამ მადლის ერთადერთ მფლობელებად. გაფიცებთ, „ნუ იქნებით იმაზე  დიდი როიალისტები ვიდრე თქვენი მეფეა, რომელსაც ძალუძს, „ამ ქვათაგანაც აღუდგინოს ძენი აბრაამს“ (მთ. 3:9).


       ქრისტიანთა დევნა რომის იმპერიაში    დევნების ისტორია

(II ნაწილი)

   

იმპერატორ კომოდუსის დროს (180-192)

    ეკლესიისათვის შედარებით მშვიდი დრო დადგა. ამ იმპერატორმა სიკვდილის შემდგომ, რომის იმპერიაში ყველაზე ცუდი სახელი დატოვა, რადგან მისი მამის,  მარკუს ავრელიუსისაგან განსხვავებით, იგი ნაკლებად ინტერესდებოდა სახელმწიფო საქმიანობით. გამოავლინა რა გულგრილობა პოლიტიკასთან მიმართებით, იგი ნაკლებად ინტერესედებოდა ქრისტიანთა დევნით, ვიდრე ანტონინების დინასტიის სხვა წარმომადგენლები. გარდა ამისა, კომოდუსზე დიდ გავლენას ახდენდა მისი კომკუბინატი (2) მარცია, რომელიც ქრისტიანი გახლდათ, თუმცა ნათლობა არ ჰქონდა მიღებული (Dio Cassius. Hist. Rom. LXXII 4. 7). იმპერატორის სასახლის კარზე სხვა ქრისტიანებიც გაჩდნენ, რომელთა შესახებაც ირინეოსი გვამცნობს (Adv. Haer. IV 30. 1): ესენი გახლდნენ აზატები პროკსენი (ეს უკანასკნელი განსაკუთრებულ როლს თამაშობდა სეპტიმუს სევერუსის მმართველობაში) და კარპოფორი (იპოლიტე რომაელის თანახმად, იგი გახლდათ მომავალი პაპის - კალისტოს ბატონი - Hipp. Philos. IX 11-12). სასახლის კარზე არსებული კეთილგანწყობილი ურთიერთობა ქრისტიანებთან მიმართებით, დიდხანს ვერ დარჩებოდა დაფარული პროვინციებში. მართალია ანტიქრისტიანული კანონმდელობა ძალაში დარჩა, მაგრამ ცენტრალური ხელისუფლება არ დევნიდა მაგისტრატებს და მათ არ შეეძლოთ ასეთი სახის ცვლილებებს შეგუებოდნენ. დაახლოებით 190 წელს, აფრიკაში გაგზავნილმა პროკონსულმა, ცინციუს სევერუსმა საიდუმლოდ უთხრა მასთან მიყვანილ ქრისტიანებს, თუ როგორ უნდა ეპასუხათ მისთვის სასამართლოზე რათა განთავისუფლებულიყვნენ, ხოლო მისი მემკვიდრე კანდიდი საერთოდ უარს ამბობდა ქრისტიანთა გასამართლებაზე, რომელნიც მასთან გაშმაგებულ ბრბოს მიჰყავდა (Tertull. Ad Scapul. 4). რომში მარციამ შეთანხმებას მიაღწია იმპერატორ კომოდუსთან, რომ აღმსარებლებისათვის ეპატიებინათ, რომელთაც მისჯილი ჰქონდათ კატორღული სამუშაოები, კუნძულ სარდინიაზე მდებარე მაღაროებში. პაპმა ბიქტორმა, მარციასთან დაახლოებული პრესვიტერის - იაკინტეს მეშვეობით წარმოადგინა აღმსარებელთა სია, რომელნიც მართლაც გაანთავისუფლეს (მათ შორის ირიცხებოდა მომავალი რომის პაპი - კალისტოსი; Hipp. Philos. IX 12. 10-13).


ქრისტიანთა დევნა რომის იმპერიაში 

I ნაწილი                                                       

დევნების ისტორია  (64-180 წწ.)

    

    ტრადიციულად, ახალი აღთქმის ეკლესიის არსებობის პირველ სამ საუკუნეს მიაწერენ 10 დევნას, რომლის ანალოგსაც ეგვიპტის 10 სასჯელში, ან აპოკალიპსური მხეცის 10 რქაში ხედავენ (გამოსვლათა 7-12; გამოცხად: 12. 3; 1; 17. 3, 7, 12, 16) და ისეთ იმპერატორებს მიაწერენ, როგორებიც: ნერონი, დომიციანე, ტრაიანე, მარკუს ავრელიუსი, სეპტიმუს სევერუსი, მაქსიმიანე თრაკიელი, დეკიუსი, ვალერიანე, აურელიანე და დიოკლიტიანე იყვნენ. სავარაუდოდ ასეთი გათვლა პირველად IV-V საუკუნეების ქრისტიანმა მწერალმა, სულპიციუს სევერუსმა გააკეთა (Sulp. Sev. Chron. II 28, 33; იხ. Aug. De civ. Dei. XVIII 52). სინამდვილეში „ამ ციფრს არ გააჩნია მყარი ისტორიული საფუძველი“, რადგან დევნები, რომლებიც ამ პერიოდში მოხდა, შეგვიძლია „მეტადაც დავითვალოთ და ნაკლებადაც“ (Болотов. Собр. Трудов. Т. 3. С. 49-50).  


კრეტის წმიდა და დიდი კრება:

ახალი ეკლესიოლოგია თუ გარდამოცემის ერთგულება? 

(სრული ტექსტი)

 

(I ნაწილი)

ავტორი- აბიდოსის ეპისკოპოსი კირილე (კატერელოსი)

 

 

1.შესავალი სიტყვა

მეხუთე მსოფლიო კრების ოქმებში ვკითხულობთ: „ეკლესიის იმედი არ უნდა ემყარებოდეს ადამიანებს, მაშინაც კი თუ ისინი კეთილნი   არიან, ხოლო თუ ისინი ბოროტნი არიან არ შეიძლება დავასკვნათ, რომ ეკლესია დაირღვა.

მიუხედავად ამისა ჩვენ ვიღებთ მათ ბრალდებას, რადგან ჩვენი ძმები არიან. და თუ დამტკიცდება რომ დამნაშავენი არიან, შევაჩვენებთ იმავე დღეს. ხოლო ეკლესიას, რომელიც ღმერთმა  აღგვითქვა და გვიბოძა, არც ვყიდით და არც არასოდეს  მივატოვებთ“.

ზემოთ წარმოდგენილი განსაკუთრებული მნიშვნელობის სიტყვები, კართაგენის კრების (411) ოქმებში[1]  მიეკუთვნებიან ნეტარ ავგუსტინეს.  შემთხვევითი არ არის, რომ მოცემული ნაწყვეტი წაიკითხეს მეხუთე მსოფლიო კრებაზე [2], როდესაც საჭირო გახდა  ემსჯელათ საკითხზე: შესაძლებელი იყო თუ არა გარდაცვილი ერეტიკოსების შეჩვენება.  


სომხეთის სამოციქულო ეკლესიაში დიაკონისად ხელდასხმა აღესრულა

 

24 წლის ანა-კრისტი მანველიანი, პროფესიით ანესთეზიოლოგი, დიაკონისის ხარისხში იქნა ხელდასხმული ირანში,  სომხური სამოციქულო ეკლესიის წარმომადგენლის, მთავარეპისკოპოს სებუქ სარქისიანის მიერ.

    ხელდასხმა ჯერ კიდევ 2017 წლის 25 სექტემებერს შესრულდა თეირანის წმ. სარქისის სახელობის ტაძარში, თუმცა აღნიშნული ფაქტი ახალახანს, იანვრის შუა რიცხვებში გახდა ცნობილი.

    ერთ-ერთ ბლოგი (oxbridgepartners.com) იტყობინება, რომ ანა-კრისტი მანველიანი გახლდათ მრევლი და არ ეკუთვნოდა არც ერთ სამონაზვნო თემს. მიუხედავად იმისა, რომ სომხურ სამოციქულო ეკლესიას ოფიციალურად ჯერ არ აღუდგენია დიაკონისებად ხელდასხმის უძველესი ტრადიცია, ანა-კრისტის ხელდასხმა მაინც აღესრულა.

 


ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტის

მაღალყოვლადუსამღვდელოესი გრიგოლის

საშობაო გზავნილი

ფოთისა და ხობის ეპარქიის სამწყსოსადმი

 

სულიწმიდის მადლში შობილნო მამანო და დედანო,

ქრისტესმიერ საყვარელნო ძმანო და დანო, ჩვენო სულიერნო შვილნო!

დღეს, იესო ქრისტეს ახალი აღთქმის მემკვიდრენი ვდღესასწაულობთ ერთ-ერთ გამორჩეულ საუფლო დღეს - ხორციელად შობას უფლისა ღვთისა და მაცხოვრისა ჩვენისა იესო ქრისტესი! ამ დიდებულ მოვლენას საგანგებო გალობით ეგებება ეკლესია:

შობამან შენმან, ქრისტე ღმერთო,

აღმოუბრწყინვა სოფელსა ნათელი მეცნიერებისა,

რამეთუ რომელნი ვარსკვლავსა მსახურებენ,

ვარსკვლავისაგან ისწავლეს თაყვანისცემაი შენი,

მზეო სიმართლისაო, რომელი აღმობრწყინდი

მაღლით აღმოსავალთად,

უფალო, დიდება შენდა!

 

ძვირფასო სამწყსოვ, გილოცავ დიდი ხნის მოლოდინის აღსრულებას! ამ დღეს ხომ დიდხანს ელოდა მრავალი თაობა. დღეს განსაკუთრებით ვფიქრობთ იმის შესახებ, თუ რას ნიშნავს ეს მოვლენა ჩემთვის, შენთვის, ჩვენთვის; რა კავშირი აქვს მას სამყაროსთან და თითოეულ ადამიანთან; როგორი მოლოდინებით ხვდება მას სამყარო, ქრისტეს ეკლესია?

 


 რომაული კატაკომბები: იკონოგრაფია და ზოგიერთი ევქარისტიული სიმბოლო

 

ავტორი: იეროდიაკვანი ლეონიდე ებრალიძე

 

 “ერთავად მოციქულთა სწავლასა და ზიარებაში, პურის გატეხასა და ლოცვაში იყვნენ“ (საქ.2.42).

 

ისტორიული მყოფობის დასაწყისიდანვე ევქარისტია წარმოადგენდა ეკლესიის ცხოვრების ცენტრს.  აპოსტოლური და პოსტაპოსტოლური პერიოდები კი წარმოადგენდნენ ქარიზმატული შემოქმედებითობის ჟამს, როდესაც ყველა მნიშვნელოვანი საკრებულო ფლობდა საკუთარ ლიტურგიის წესს (რიტუალს), ამ შემოქმედებითი ეპოქის წარმოსადგენად საკმარისია გავიხსენოთ დიდაქეს სიტყვები: „წინასწარმეტყველებს ნება დართეთ აღასრულონ სამადლობელი რამდენიც სურდეთ“ (დიდაქე. X,7)[1].

 

1 2 3 4

The Orthodox World-ზე გამოქვეყნებული პუბლიკაციის მიხედვით.

 

თქვენო მეუფებავ, მადლობას მოგახსენებთ ინტერვიუსათვის. მედიის საშუალებით შევიტყვეთ, რომ მოსკოვის საპატრიარქომ ახლახან დააფუძნა „სამხრეთ და ჩრდილოეთ კორეის ეპარქია“. რა კომენტარს გააკეთებდით მომხდარის შესახებ?

მადლობა თქვენც ასევე, ბატონო სოტიროპულოს, ამ შესაძლებლობისათვის.

სამწუხაროა, რომ ჩვენმა რუსმა ძმებმა არ შეისმინეს ჩვენი პროტესტის ხმა, რომელიც დიდი გულისტკივილით რამდენჯერმე გავაკეთეთ, არ დაერღვიათ მართლმადიდებელი ეკლესიის კანონიკურობა კორეაში. დიდად სამწუხარო და განსაცვიფრებელია ადგილობრივი მორწმუნეებისათვის, რომ მსოფლიო საპატრიარქოსთან უთანხმოების ქვეტექსტით, რომელიც შეეხებოდა უკრაინაში მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის ავტოკეფალიის მინიჭების საკითხს, მოსკოვის საპატრიარქომ მსოფლიო საპატრიარქოს იურისდიქციაში, შორეულ აღმოსავლეთსა და აღმოსავლეთ აზიის შუაგულში დააფუძნა საეგზარქოსო და ეპარქია.

 

ჩემთვის და, ალბათ, მკითხველისთვისაც პასუხს მოითხოვს ტერმინები „კანონიკურობა“ და „ქვეტექსტი“. გთხოვთ, აგვიხსნათ, რას გულისხმობდით ამ სიტყვებში?

სიამოვნებით ვუპასუხებ თქვენს კითხვას.

„კანონიკურობაში“ ვგულისხმობ იმას, რომ 2018 წლის ქრისტეშობამდე კორეაში იყო ერთი მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელიც ექვემდებარებოდა მსოფლიო საპატრიარქოს და რომელიც, ნება მიბოძეთ გამოვიყენო ეს ტერმინი, წარმოადგენდა მართლმადიდებლობის „მოდელს“ მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. იყო ერთი ადგილობრივი ეპისკოპოსი, კორეის მიტროპოლიტი, რამდენადაც ჩვენ, ეკლესია, არ ვყოფთ ქვეყანას ისე, როგორც დიდმა სახელმწიფოებმა გაავლეს საზღვარი სამხრეთსა და ჩრდილოეთს შორის 70 წლის წინ. კორეის მიტროპოლიტის ომოფორქვეშ ყველა მართლმადიდებელი ქრისტიანი, რომლებიც ცხოვრობენ კორეის ნახევარკუნძულზე მიეკუთვნებოდნენ ერთ, ერთიან ეკლესიას მიუხედავად მათი ეთნიკური წარმომავლობისა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, კორეაში, ათწლეულების განმავლობაში, მივყვებოდით უძველესი ეკლესიის კანონიკურ ტრადიციას, რაც გულისხმობდა თითოეულ გეოგრაფიულ ერთეულში ერთი ეპისკოპოსის ყოფნას, რომელიც, როგორც პასუხისმგებელი სულიერი მამა, ზრუნავდა თავისი მრავალეთნიკური სამწყსოს ლიტურგიკულ და სამოძღვრო საჭიროებებზე. მრავალი ეპისკოპოსის ყოფნა ერთი და იმავე ტიტულით და ერთსა და იმავე რეგიონში წარმოადგენს ანომალიურ ფენომენს, რაც გამოიწვია მე-19 საუკუნეში მართლმადიდებელ მორწმუნეთა ემიგრაციამ ახალ სამყაროში. ყველა, ვისაც აქვს ეკლესიის კანონიკური სამართლის თუნდაც საბაზისო ცოდნა, მიხვდება ყოველივე ამის უწესრიგობას. მეტიც, შამბეზიში, მსოფლიო საპატრიარქოს მართლმადიდებლურ ცენტრში გამართულ (2009 წლის 6-13 ივნისს) სრულიად მართლმადიდებელთა მეოთხე კონფერენციაზე მიღებული გადაწყვეტილებით, რომელიც მართლმადიდებლურ დიასპორას მიეძღვნა და რომელსაც ხელი მოაწერა ყველა ეკლესიამ, მათ შორის, მისმა უნეტარესობამ, მოსკოვის პატრიარქმა კირილმაც, მოწოდებულ იქნა ყველასთვის, რომ აღდგენილიყო უძველესი ეკლესიის კანონიკური წესრიგი. ეს ოფიციალური გადაწყვეტილება ნათლად აჩვენებს, რომ მოსკოვის საპატრიარქოს ბოლო ქმედებები კორეაში და შორეული აღმოსავლეთის, აღმოსავლეთ აზიის, ევროპისა და ლათინური ამერიკის სხვა ადგილებში, სრულად ანომალიურია ან წინააღმდეგობაში მოდის მართლმადიდებლურ ეკლესიოლოგიასთან და კანონიკურ ტრადიციასთან.

 

გთხოვთ, აგვიხსნათ, აგრეთვე, რატომ გამოიყენეთ სიტყვა „ქვეტექსტი“ და მისი კავშირი უკრაინაში განვითარებულ მოვლენებთან?

მე ეს ტერმინი შემთხვევით არ გამომიყენებია, რამდენადაც საფუძვლიანად ვარ დარწმუნებული, რომ მოსკოვის საპატრიარქოს გადაწყვეტილება მსოფლიო პატრიარქის მოხსენიების შეჩერების შესახებ, იქამდე, სანამ ავტოკეფალია მიენიჭებოდა უკრაინის ეკლესიას, არის მოსკოვის საპატრიარქოს ის ქვეტექსტი, რომ დაიწყოს ათწლეულებით ადრე შემუშავებული გეგმის განხორციელება.

 

თქვენო მეუფებავ, „ადრე შემუშავებული გეგმა“ ზედმეტი შეფასება ხომ არ არის?

ტერმინი „ადრე შემუშავებული გეგმა“ არ წარმოადგენს რიტორიკულ გადაჭარბებას. ხელთ მაქვს არაერთი მტკიცებულება, რაც ადასტურებს, ჩემი აზრით, ამ განაცხადის სიზუსტესა და ჭეშმარიტებას.

 

შეგიძლიათ მოგვითხროთ ამ მტკიცებულებათა შესახებ, რომლებიც თქვენს სიტყვებს დაადასტურებს?

მე გეტყვით რამდენიმე ფაქტს კორეის შესახებ, რომელიც პირადად მე მეხება. სხვა ძმა-მღვდელმთავრებს, რომლებიც წინამძღვრობენ დიასპორაში არსებული მსოფლიო საპატრიარქოს სამიტროპოლიტოებს, გააჩნიათ ანალოგიური გამოცდილება და მე მოვუწოდებდი მათ, რომ საჯაროდ ისაუბრონ მათ ამის შესახებ, რათა საზოგადოებას სრული ინფორმაცია ჰქონდეს.

 

კომუნისტური რეჟიმის დანგრევისთანავე, როდესაც პირველმა ეკონომიკურმა მიგრანტებმა დაიწყეს რუსეთიდან და სხვა სლავური ქვეყნებიდან კორეაში ჩამოსვლა, მოსკოვის საპატრიარქომ პარალელურ რეჟიმში დაიწყო იურისდიქციის შესახებ პრეტენზიების წამოყენება. მაგალითად, მოსკოვის პატრიარქი კირილი, რომელიც იმხანად სმოლენსკისა და კალინინგრადის მთავარეპისკოპოსი გახლდათ, ეწვია სეულის წმ. ნიკოლოზის საკათედრო ტაძარს, ტაძარს, რომელიც ეკუთვნის კორეელ მორწმუნეებს და ექვემდებარება მსოფლიო საპატრიარქოს. საკვირაო საღმრთო წირვის შემდეგ, მან რუსული წარმოშობის ადგილობრივ მრევლს უთხრა, „ხედავ ყველაფერ ამას? (იგულისხმა ეკლესია და მიმდებარე ნაგებობები). ერთ დროს ესენი ჩვენ გვეკუთვნოდა, მერე კი ბერძნებმა წაგვართვეს!“ როდესაც პისიდიელმა მიტროპოლიტმა სოტირიოსმა, წმ. ნიკოლოზის საკათედრო ტაძრის მაშინდელმა არქიმანდრიტმა და დეკანოზმა გაიგონა ეს სიტყვები იმ რუსი ადამიანისგან, ვისთანაც კირილმა წამოაყენა პრეტენზია, უპასუხა: „გთხოვთ, უთხრათ მის მეუფებას, რომ, როდესაც რუსები ომამდელ კორეაში იყვნენ წარმოდგენილი, აქ, სადაც წმ. ნიკოლოზის საკათედრო ტაძარია აღმართული, არცერთი შენობა არ იდგა. ყველა ეს შენობა კორეის ომის შემდეგ აშენდა და მაშინ რუსები უკვე წასული იყვნენ კორეიდან“.

 

გამოდის, რომ პრეტენზიები ბევრად ადრე, 1990-იანი წლებიდან დაიწყო?

რეალურად, ვინც სწავლობს ეკლესიის ისტორიას, იცის, რომ მოსკოვის საპატრიარქომ მსოფლიო საპატრიარქოს იურისდიქციის მიმართ პრეტენზიების წამოყენება მრავალი საუკუნის წინ დაიწყო. აღნიშნული უკავშირდება რუსეთის მეფეთა სატანურ და იმპერიალისტურ თეორიას „მესამე რომის“ შესახებ. ეს არის გამოგონილი და უსაფუძვლო იდეა იმის შესახებ, რომ რუსეთის იმპერია უნდა გამხდარიყო ბიზანტიის იმპერიის მემკვიდრე, ხოლო მოსკოვის საპატრიარქოს კონსტანტინოპოლის საყდარი უნდა ჩაენაცვლებინა, როგორც „მსოფლიო საპატრიარქოს“. აქედან მოყოლებული, ცალკეული ისტორიული წყვეტის გამოკლებით, რუსეთის სახელმწიფო და რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია ერთობლივად იღვწიან ამ მიზნის მისაღწევად. მათ მოიგონეს ცრუ აზრი, რომ თუკი, ჰიპოთეტურად, შესაძლებელი იქნებოდა, რომ ვინმეს მოსკოვის საპატრიარქოსათვის „მსოფლიო საპატრიარქოს“ ტიტული მიენიჭებინა და თანასწორთა შორის პირველად გამოეცხადებინა, სხვა ყველა პრობლემა სასწაულებრივად და დაუყოვნებლივ გადაიჭრებოდა. დარწმუნებული ბრძანდებოდეთ, რომ თუ ამ მიზანს მიაღწევდნენ, მსოფლიო საპატრიარქოს ბოლო ასწლეულის ყველა პრაქტიკა, რომლებსაც მოსკოვის საპატრიარქო დღეს „უწესრიგობად“ და „არაკანონიკურად“ ნათლავს, მოულოდნელად სრულად კანონიკური აღმოჩნდებოდა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მოსკოვის საპატრიარქოს მესვეურები მსოფლიო საპატრიარქოს გადაწყვეტილებებსა და ქმედებებს იმიტომ კი არ აკრიტიკებენ, რომ ისინი ეკლესიოლოგიისა და მართლმადიდებელი ეკლესიის ეთოსის საწინააღდეგოდ მიაჩნიათ, არამედ უბრალოდ იმიტომ, რომ მსოფლიო საპატრიარქოს ეს გადაწყვეტილებები და ქმედებები არ ემსახურება მათ სწრაფვას, გახდნენ „მესამე რომი“.

 

თუმცა, დავუბრუნდეთ თქვენს პირვანდელ კითხვას. მოსკოვის საპატრიარქოს პრეტენზიები კორეაში ადრეული 1990-იანი წლებიდან დაიწყო. ჩვენ გვაქვს მოსკოვის საპატრიარქოს საგარეო ურთიერთობათა განყოფილების მიერ შედგენილი დოკუმენტები, რითიც ისინი თხოვენ პროტესტანტულ ეკლესიებს სეულში ტაძრის აგებისათვის საჭირო თანხებს. გვაქვს კორეული მედიიდან ამონარიდები, სავარაუდოდ, რუსეთის ხელისუფლების დაკვეთით, სადაც ისინი „ხსნიან“, რომ რუსებს არ გააჩნიათ მათი საღმრთისმსახურო საჭიროებებისათვის ეკლესია. ამდენად, ისინი ცალსახად უგულებელყოფენ მსოფლიო საპატრიარქოს დაქვემდებარებაში მყოფი კორეის მართლმადიდებლური სამიტროპოლიტოს არსებობას, სადაც მათ აქვთ ეკლესია და ჰყავთ მღვდელი და გააჩნიათ ყველაფერი, რაც ესაჭიროებათ მათ მშობლიურ ენაზე საღმრთისმსახურო და სამოძღვრო საჭიროებებისათვის. ჩვენ ამ მიზეზის გამო მუდმივ ზეწოლას განვიცდით კორეაში მყოფი რუსი დიპლომატების მხრიდან. მოკლედ რომ გითხრათ, რუს და კორეელ დიპლომატებს შორის ყოველ ოფიციალურ შეხვედრაზე, შედგება ეს კორეაში თუ რუსეთში, ორმხრივი მოლაპარაკებების დღის წესრიგის მუდმივ საკითხს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის გადაცემა, სადაც უნდა აშენდეს რუსული ეკლესია სეულში. ნება მიბოძეთ, მოსკოვის საპატრიარქოს მხრიდან კორეის მართლმადიდებლური სამიტროპოლიტოს წინააღმდეგ წარმოებული არაკანონიკური და ექსპანსიონისტური პოლიტიკის დასტურად შემდეგი ფაქტი მოვიყვანო. ორი წლის წინ, სოლნეჩნოგორსკის მთავარეპისკოპოსი სერგი (ამჟამად – სინგაპურისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის მიტროპოლიტი და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში საპატრიარქო ეგზარქოსი) კორეაში გვესტუმრა. როგორც თქვენთან ორი წლის წინ საუბრისას აღვნიშნე, ის და კორეაში რუსეთის ელჩი ეწვივნენ სეულის მერს ერთადერთი თხოვნით, რომ მიეცათ მიწის ნაკვეთი მასზე რუსული ეკლესიის ასაგებად! სეულის მერთან შეხვედრის შემდეგ, მთავარეპისკოპოსი სერგი რუს დიპლომატებთან ერთად ჩვენს რეზიდენციაში მოვიდა. გამონაკლისის სახით, მან მთხოვა მე, რომ სიყვარულით მიმეღო ერთი კორეელი ადამიანი, რომელსაც იგი მღვდელს უწოდებდა, და გვესწავლებინა მისთვის საღმრთისმსახურო და სხვა საეკლესიო წესები, რამდენადაც მას თეოლოგიური განათლება არ გააჩნდა. ეს კორეელი ადამიანი, რომელსაც მოსკოვის საპატრიარქო წლების მანძილზე ეძახდა „კორეაში რუსული მისიის წარმომადგენელს“, თან ახლდა მთავარეპისკოპოს სერგის სეულის მერთან შეხვედრის დროს. იმ დროს, როდესაც მათ, როგორც მოგვიანებით გაირკვა, გააჩნდათ წინასწარ გაწერილი გეგმა, რომ ეს ადამიანი დაედგინათ მომავალში რუსული ეკლესიის წინამძღვრად, მთავარეპისკოპოსმა სერგიმ დაგვიხასიათა, როგორც უცოდინარი, რომელსაც დახმარება ესაჭიროებოდა, თუმცა ისიც გაირკვა, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში მათ ერთადერთი მიზანი ამოძრავებდათ და ეს იყო რუსული ეკლესიის აშენება აქ.

 

თქვენო მეუფებავ, იცნობთ ამ „მღვდელს“? და თუ დიახ, რატომ არ ამბობთ მის სახელს?

 

რა თქმა უნდა, ვიცი, ვინც არის, მაგრამ მისდამი პატივისცემის გამო და იმის გათვალისწინებით, რომ ის უბრალოდ გამოიყენეს, არ ვახსენე მისი სახელი. თუმცა, რაკი კითხვა გაგიჩნდათ, გეტყვით კიდევ ერთი ინციდენტის შესახებ: მთავარეპისკოპოს სერგისთან ხსენებული შეხვედრის შემდეგ, ტელეფონით და შემდგომ წერილობით დაგვიკავშირდა უცნობი პიროვნება, რომელმაც თავი გაგვაცნო, როგორც „ბატონმა სომ“ და ითხოვა ჩემთან შეხვედრა.

შეხვედრისთვის დათქმულ დროს, სამიტროპოლიტოში მორჩილები და მე გავოცდით „ბატონი სოს“ დანახვისას, რომელსაც ეცვა სამღვდელო შესამოსელი და ეკეთა რუსული ოქროს ჯვარი; მის სავიზიტო ბარათზე ეწერა, რომ იგი იყო „დეკანოზი“. მას თან ახლდა კორეელი ერისკაცი, რომელსაც გარკვეული სავაჭრო კავშირები ჰქონდა რუსეთთან და აღნიშნა, რომ წარმოადგენდა ვინმე დმიტრი პეტროვსკის, მოსკოვის საპატრიარქოს საგარეო ურთიერთობათა განყოფილების თანამშრომელს. მისაღებში მას ჩვენი ორი მორჩილი შეუძღვა.

თუმცა, იმის გამო, რომ „ბატონი სო“ შეხვედრაზე სამღვდელო შესამოსელით მოვიდა, ჩვენთვის ამის შესახებ წინასწარ ინფორმირების გარეშე, ჩავთვალეთ, რომ სასურველი არ იქნებოდა მასთან შეხვედრა. ამიტომ, სამიტროპოლიტოს დიაკონმა მას უთხრა: „თქვენ, როგორც სატელეფონო, ისე წერილობითი კომუნიკაციის დროს, მიტროპოლიტთან შეხვედრა ითხოვეთ, როგორც ერისკაცმა და არა სასულიერო პირმა. ჩვენი მსოფლიო საპატრიარქო არ გცნობთ თქვენ, როგორც კანონიკურად ხელდასხმულ მღვდელს, ამდენად, რაკი შეხვედრა ითხოვეთ სხვა პიროვნების სახით და დღეს სხვა პიროვნებად წარმოგვიდექით, მიტროპოლიტი აღარ შეგხვდებათ თქვენ“. დიაკონის მიერ ამ სიტყვების შემდეგ „ბატონი სო“ სასტიკად გაბრაზდა, დაუწყო მას შეურაცხყოფა და ისეთი უწმაწური სიტყვების თქმა, რომ ვერც გავიმეორებ. დიაკონი ამ შეურაცხყოფის მიუხედავად, შეეცადა, რომ მშვიდად აეხსნა ყველაფერი, მაგრამ ის აღარ უსმენდა. ამის ნაცვლად, იმეორებდა ერთსა და იმავე სიტყვებს: „მოკეტე! მე მიტროპოლიტის სანახავად მოვედი. მოკეტე! ნუ მეუბნები ნურაფერს. მარტო ის თქვი, მხვდება თუ არა მიტროპოლიტი!“ მას შემდეგ, რაც გაიგო, რომ ჩემთან შეხვედრა ვერ შედგებოდა, წამოხტა, მუშტები მოუღერა ჩვენს დიაკონს და გაიქცა. თანმხლები პირი ძალიან შეცბუნებული დარჩა.

 

თქვენს მიერ აღწერილი მდგომარეობა მართლაც განსაცვიფრებელია, თქვენო მეუფებავ.

ნამდვილად სამწუხაროა ყველაფერი ეს, რაც ხდება. იმის სრულად აღსაწერად, თუ რა ძლიერი სურვილი აქვს მოსკოვის საპატრიარქოს, დაარღვიოს კორეის მართლმადიდებელი სამიტროპოლიტოს კანონიკურობა, მოგიყვანთ კიდევ ერთ მაგალითს: სამხრეთ კორეელი ახლად შეუღლებული წყვილი, რომლებიც მიეკუთვნებიან კორეის ერთ-ერთ ყველაზე მსხვილ და საშიშ სექტას, 2017 წლის მარტში მოსკოვს ეწვივნენ პატრიარქ კირილთან შესახვედრად. მისმა უნეტარესობამ დალოცა ისინი, უსურვა ბედნიერი ქორწინება, საჩუქრად გადასცა ხატი და არ გაუშვია ხელიდან შესაძლებლობა, რომ მათთვისაც არ ეთქვა კორეაში რუსული ეკლესიის ღრმა ფესვებისა და იმის თაობაზე, რომ სურვილი ჰქონდა რუსული მისიის საქმიანობის გაგრძელების, რომელიც პოლიტიკური გარემოებების გამო შეჩერდა. ამის ხილვა შესაძლებელია ინტერნეტში განთავსებულ ვიდეოში, როდესაც მისი უნეტარესობა ამ წყვილს ესაუბრება. აშკარა იყო, რომ მისმა უნეტარესობამ დაკარგა რა სიტუაციის კონტროლი, აჯობა მისმა სურვილმა ელაპარაკა კორეაში მის გეგმებზე. ამ ამბის სამწუხარო მხარე ისიცაა, რომ როგორც მოგვიანებით გავიგეთ, ამ ახალგაზრდა წყვილმა პატრიარქ კირილთან შეხვედრა გამოიყენა თავისი სექტისათვის, რამდენადაც მათი სტრატეგიაა შეხვდნენ უმაღლესი დონის პოლიტიკურ და რელიგიურ პირებს და შემდეგ მათთან გადაღებული ფოტოები და ვიდეოები განათავსონ თავიანთ გვერდზე.

 

დავუბრუნდეთ კორეაში განვითარებულ მოვლენებს, რა სტატუსი აქვთ ამჟამად? დაფუძნდა მართლმადიდებელი ეკლესია რუსეთის იურისდიქციის ქვეშ?

სამწუხაროდ, დიახ. განთავსებულია კერძო საკუთრებაში მყოფ ოთახში, სადაც სწორედ ზემოხსენებულმა „ბატონმა სომ“ მოსკოვის საპატრიარქოდან გამოგზავნილ მღვდელთან ერთად 2018 წლის 30 დეკემბრიდან დაიწყო ღმრთისმსახურების ჩატარება.

ასევე შესაფერის დროდ მიმაჩნია ზუსტად ახლა მოგითხროთ კიდევ ერთი ინციდენტის შესახებ: 23-დან 25 ნოემბრის ჩათვლით (2018 წ.), ანუ ერთი კვირით ადრე, სანამ კორეაში შედგებოდა კურთხეული და დიდად წარმატებული ვიზიტი მსოფლიო პატრიარქისა, სეულში მდებარე რუსეთის საელჩოში შედგა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში მცხოვრები რუსების წარმომადგენელთა შეკრება. შეხვედრას ესწრებოდა ვოლოკალამსკის მიტროპოლიტი ილარიონი. სულ წარმოდგენილი იყო 50-მდე პირი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნებიდან, მათ შორის კორეიდან. კორეაში მცხოვრებ რუსებს მიტროპოლიტმა ილარიონმა აღუთქვა, რომ ძველი სტილით ქრისტეშობის დღესასწაულამდე მოსკოვის საპატრიარქო მათ მღვდელმსახურს გამოუგზავნიდა. ამ განცხადების მოსმენის შემდეგ, მრავალი მორწმუნე, რომლებიც წლების განმავლობაში კორეის მართლმადიდებელ სამიტროპოლიტოს მიეკუთვნებოდა, უარყოფითად განეწყო. მისმა მეუფებამ „აუხსნა“ მათ, რომ მსოფლიო საპატრიარქო, რომლებსაც ისინი ექვემდებარებიან, წარმოადგენს „სქიზმატურს“ და ამდენად მათ არ აქვთ უფლება, რომ დაესწრონ კორეაში ჩვენს ეკლესიებში მსახურებას ან მიიღონ მსოფლიო საპატრიარქოს იურისდიქციაში მყოფ სამრევლოებში წმინდა ევქარისტია. ერთმა მრევლთაგანმა მას უთხრა:

                „მეუფეო, ჩვენ უკვე წლებია, რაც კორეაში ვცხოვრობთ. პირველივე დღეებიდანვე, როდესაც აქ ჩამოვედით, მისმა მეუფებამ, პისიდიელმა მიტროპოლიტმა სოტირიოსმა [კორეის სამიტროპოლიტოს პირველი მმართველი მღვდელმთავარი, დ.ჩ.] მიგვიღო სიყვარულითა და ზრუნვით და მოგვცა ყველაფერი, რაც გვჭირდებოდა. ჩვენ გვაქვს ეკლესია, გვყავს მღვდელი, გვაქვს სივრცე შეხვედრებისათვის, ფუნქციონირებს საკვირაო სკოლა და საზაფხულო ბანაკი ჩვენი შვილებისთვის, ჩვენ ყველაფერი გვაქვს. ჩვენ არ გვესაჭიროება ახალი ეკლესია.“ მეორე მორწმუნემ კი უთხრა:

                „მეუფეო, თქვენ აგვიხსენით, რომ ეს ხდება იმ მიზეზით, რომ მსოფლიო საპატრიარქომ მიიღო უკრაინელი სქიზმატები. განა მოსკოვის საპატრიარქომ არ მიიღო რუსეთის საზღვარგარეთული ეკლესია დამატებითი პროცედურების გარეშე?“, რაზეც მისმა მეუფებამ, ილარიონმა უპასუხა:

                „დიახ, ეს გაკეთდა იმიტომ, რომ მოსკოვის საპატრიარქო, რომელიც არის რუსების დედა ეკლესია, სიყვარულით მიუდგა მათ და მიუტევა ყოველივე, რაც მათ მოიმოქმედეს“

                „მაშინ, მსოფლიო საპატრიარქომაც იგივე არ გააკეთა, როდესაც მიიღო სქიზმატი უკრაინელები?“

                ამაზე მეუფე ილარიონმა პასუხი აღარ გასცა და მიმართა დამსწრეებს, ხელმოწერით დაედასტურებინათ კორეაში ახალი ეკლესიის დაფუძნების სურვილი. ძალიან ცოტამ მოაწერა ხელი.

 

როგორც თქვენი სიტყვებიდან გავიგეთ, კორეაში ახალი რუსული ეკლესია კორეაში მცხოვრები რუსების უმრავლესობის ნების საწინააღმდეგოდ დაფუძნდა. ახლა თუ დადიან რუსები ამ ეკლესიაში?

ზოგიერთმა დატოვა ჩვენი ეკლესია და დადიან მათთან, ძირითადად ეთნიკურ-რასობრივი მიზეზი გამო. თუმცა, მორწმუნეების უმრავლესობა კვლავაც კორეის მართლმადიდებელი სამიტროპოლიტოს დაქვემდებარებაშია. სამწუხარო ისაა, რომ მოსკოვის საპატრიარქოს წარმომადგენლები მოუწოდებენ არა მხოლოდ რუსებს და სხვა სლავურენოვან მორწმუნეებს, არამედ კორეელებს, ამერიკელებს და სხვა ინგლისურენოვან მრევლს, ცდილობენ დაარწმუნონ ისინი, რომ იარონ მათ ეკლესიაში. მოუწოდებენ და ხვდებიან ბავშვებსაც კი და ცდილობენ მათი მოწყვლადი ასაკის გათვალისწინებით გადაიბირონ ისინი. სარკასტული ისაა, რომ მოდიან ჩვენი ეკლესიის მრევლთან და თხოვენ, იარონ მათთან და დაეხმარონ მათი იმ კორეელების კატეხიზაციაში, ვისაც მართლმადიდებლობის მიღება სურს! ყველამ, ვინც რუსეთის მხარეს დგას, უნდა ჰკითხოს თავის თავს, არის კი ამგვარი ტაქტიკა სახარებისეულის სულისკვეთების და მისაღებად მიაჩნიათ თანამორწმუნე მართლმადიდებლების პროზელიტიზმი! დალოცავს კი ღმერთი მოძმეთა მიმართ ამგვარ მტრულ დამოკიდებულებას?

ამ თემაზე, რომელიც მხარდამჭერთა გადაბირების მიუღებელ მეთოდებს ეხება, მახსენდება მსოფლიო პატრიარქ ბართოლომეოსისა და მოსკოვის პატრიარქ კირილის საუბარი, რომელიც მისი უნეტარესობის ფანარში მეორე ვიზიტის დროს, 2018 წლის აგვისტოში გაიმართა. იმის გახსენება, რისი მოწმეც ჩვენ ყველანი, სინოდის წევრები გავხდით [მისი მეუფება ამბროსიოსი 2019 წლის მარტამდე მსოფლიო საპატრიარქოს მცირე სინოდის წევრი იყო და მისი ხელმოწერა დატანილია უკრაინის ეკლესიის ტომოსზე, დ.ჩ.], ახლაც ცუდად მხდის. მოკლედ, ამ შეხვედრაზე, მოსკოვის პატრიარქმა მსოფლიო პატრიარქს ასე უთხრა: „თქვენო ყოვლადუწმიდესობავ, თუ თქვენ უკრაინას მისცემთ ავტოკეფალიას, სისხლი დაიღვრება“. ამაზე მსოფლიო პატრიარქმა მიუგო: „თქვენო უნეტარესობავ, ჩვენ არც არმია გვყავს და არც იარაღი გაგვაჩნია. თუ სისხლი დაიღვრება, ესე იგი მას თქვენ დაღვრით და არა ჩვენ!“

ასევე მახსენდება, როდესაც ერთ-ერთ წმინდა ბერთან განვიხილავდით კორეაში მოსკოვის საპატრიარქოს სქემებისა და ინტრიგების თემას, მან ღრმად ამოიოხრა და სხვა რამეებთან ერთად, რისი თქმაც არ მინდა ახლა, მითხრა: „სამწუხაროა, რომ აგერ უკვე ათას წელზე მეტია გასული, მაგრამ რუსეთის ეკლესიის მმართველთა უმრავლესობას ჯერ კიდევ არ გაუგია, სახარება რას გვასწავლის“.

 

ეს სერიოზული კომენტარებია, თქვენო მეუფებავ.

სერიოზულია, ნამდვილად, მაგრამ ეს ფაქტები დასტურდება. როგორც ზემოთ გითხარით, სეულში მათ დააფუძნეს რუსეთის იურისდიქციის ქვეშ მყოფი „სამრევლო“, რომელსაც, მიუხედავად მრავალი პროზელიტური მცდელობისა, ოცდაათამდე ადამიანი ესწრება მხოლოდ. შეიძლება დაიჯეროს ადამიანმა, რომ ამ მცირერიცხოვანი სამწყსოსათვის, მათ შექმნეს ცალკე ეპარქია, რომლის მმართველ მღვდელმთავრადაც მოსკოვის საპატრიარქომ სულ ცოტა ხნის წინ, 4 აპრილს, გამოირჩია მთავარეპისკოპოსი, რომლის „აღსაყდრებაც“ კორეაში უნდა მოხდეს? ხედავთ, როგორ „თამაშობენ“ ჩვენი ეკლესიის წმინდა საიდუმლოებებით? როგორც წინა ინტერვიუშიც მოგითხრეთ, რუსეთის საზღვარგარეთული ეკლესიის მიტროპოლიტი ილარიონიც ასევე მოიქცა, როდესაც რამდენიმე წლის წინ სეულს ესტუმრა. მან მსოფლიო საპატრიარქოს ყოფილი სასულიერო პირი და მისი მეუღლე შემოსა არარსებული მონასტრის ბერ-მონაზვნად! ყველასთვის, ვინც თუნდაც მცირე რამ იცის საეკლესიო სამართალში, ცნობილია, რომ ეპარქიის დაფუძნებისათვის საჭიროა სათანადო წინაპირობების არსებობა. მათგან ერთ-ერთია სამრევლოებისა და მორწმუნეების შესაბამისი რაოდენობის არსებობა. სწორედ ეს წინაპირობები იქნა მხედველობაში მიღებული, კორეაში ჩვენი ეკლესიის შემთხვევაშიც, რის გამოც კორეის სამიტროპოლიტო მხოლოდ 2004 წელს შეიქმნა, მანამდე კი, ათწლეულების განმავლობაში, კორეაში მართლმადიდებელი ეკლესია წარმოადგენდა საეგზარქოსოს, რომელიც მსოფლიო საპატრიარქოს სხვა ეპარქიას ეკუთვნოდა.

 

თქვენი აზრით, რატომ აკეთებენ ამას?

მე დარწმუნებული ვარ, რომ ეს იყო რეაგირება მსოფლიო საპატრიარქოს გადაწყვეტილებაზე უკრაინაში მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის ავტოკეფალიის მინიჭების შესახებ, რაც მათ ინტერესში არ შედიოდა. შეხედეთ, ბატონო სოტიროპულოს, არცერთი ჩვენგანი, ვინც მსოფლიო საპატრიარქოს მივეკუთვნებით, არ ვთვლით, რომ შეუცდომელნი და უცოდველნი ვართ. პირიქით. ყოველ ჩვენგანს აქვს სულიერი პრობლემა, რისთვისაც ღმერთს შევთხოვთ შეწყალებას. თუმცა, დანამდვილებით ვიტყვი, რომ ბოროტს არავის ვუსურვებთ. იმავდროულად, სამწუხაროდ, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც დილას, გაღვიძებისთანავე, იწყებენ იმაზე ფიქრს, რა ავნონ, ავნონ მსოფლიო საპატრიარქოს, რაც შეუძლიათ ყველაზე მეტად, მათი საქმეებითა და გადაწყვეტილებებით. ამ ნატვრაში მყოფებს ვკითხავდი, რას ფიქრობენ, რა პასუხს გასცემენ მათი ქმედებებისათვის საშინელი სამსჯავროს დღეს? ასეთი აგრესიის შემდეგ, როგორ აღასრულებენ საღმრთო წირვას და როგორ მონაწილეობენ წმინდა საიდუმლოებში?

 

თქვენი ნათქვამი მართლაც, დამამწუხრებელია. ნება მიბოძეთ, თქვენო მეუფებავ, გადავიდე შემდეგ საკითხზე: თქვენს ტიტულში აღნიშნულია, რომ ბრძანდებით „იაპონიის ეგზარქოსი“. რას საქმიანობთ იაპონიაში?

ქრისტესმიერი სიყვარულისა და მშვიდობის სახელით, იქ ჩვენ არაფერს ვაკეთებთ, ვინაიდან ამის დრო არაა.

 

შეგიძლიათ, უფრო დეტალურად მოგვითხროთ?

1970 წელს, მოსკოვის საპატრიარქომ იაპონიის მართლმადიდებელ ეკლესიას მიანიჭა ავტონომიის არაკანონიკურ სტატუსი, რომელსაც არცერთი მართლმადიდებელი ეკლესია არ აღიარებს [იაპონიის ავტონომია საქართველოს საპატრიარქოს მიერ აღიარებულია, დ.ჩ.]. იაპონიაში მყოფი ჩვენი მართლმადიდებელი ძმები მოიმწყვდიეს ავტონომიის ხაფანგში, რომელიც მათ მისცეს და ამით მოწყვიტეს დანარჩენ მართლმადიდებელ ეკლესიებთან კავშირისგან. ეს სერიოზული თემაა, რომელიც, როგორც ამის თაობაზე კრეტაში გამართულ წმიდა და დიდ კრებაზე ვიმსჯელეთ, საჭიროებს ჩვენი იაპონელი დებისა და ძმების სულიერი სარგებლის გათვალისწინებით გადაწყვეტას. მიუხედავად იმისა, რომ გვაქვს ყველანაირი უფლება, ვიმოქმედოთ იაპონიაში, არ ვიყენებთ ამ ძალაუფლებას, ვინაიდან ვისწრაფვით, რომ შევინარჩუნოთ სულიერი მშვიდობა შორეული აღმოსავლეთის ჩვენს მეზობელ მართლმადიდებელ ეკლესიაში. თუმცა, ჩვენი სამშვიდობო მცდელობების ფონზე, თქვენ ხედავთ, რომ ჩვენი რუსი ძმები კორეაში მოდიან არა „დამსწყსად“, არამედ რათა „წარიპარონ“ და „მოთხარონ“.

მოსკოვის საპატრიარქო მოქმედებდა და მოქმედებს კიდევ უფრო უარესად სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის იმ ქვეყნებში, სადაც მსოფლიო საპატრიარქოს სამიტროპოლიტოები მდებარეობს. ინდონეზიაში, მაგალითად, მათ არა მხოლოდ დაიკავეს ეკლესია, რომელიც ბერძენი მართლმადიდებლების შემოწირულობით აიგო, არამედ პრეტენზია განაცხადეს იმ სამღვდელო პირებზეც, რომლებმაც განათლება და ხელდასხმა მსოფლიო საპატრიარქოში მიიღეს. ეს შეურაცხმყოფელი საქმეები „აღასრულა“ აღმოსავლეთ ამერიკისა და ნიუ იორკის მიტროპოლიტმა ილარიონმა (რუსეთის საზღვარგარეთული ეკლესია), რომელიც მოსკოვის საპატრიარქოს მიუერთდა. მახსოვს, როდესაც მიტროპოლიტ ილარიონის ეს და სხვა არაკანონიკური მოქმედებები მოვუყევი სინგაპურის მოქმედ მიტროპოლიტ სერგის, როდესაც სამი წლის წინ შეხვედრა გვქონდა ჩვენი მისიის ცენტრში, სეულში, მან თქვა, რომ მოსკოვის პატრიარქმა ამ არაკანონიკური მოქმედებების გამო მკაცრი საყვედური გამოუცხადა მიტროპოლიტ ილარიონსო. თუ მან მართლაც გამოუცხადა საყვედური, მაშინ უნდა დაებრუნებინა ყველაფერი, რაც წაართვა მსოფლიო საპატრიარქოს და შეენანებინა ჩადენილი უკანონობანი, მოსკოვის საპატრიარქოსა და საზღვარგარეთულ ეკლესიას შორის ურთიერთობათა აღდგენის შემდეგ მაინც.

 

თქვენო მეუფებავ, ეკლესიის ერთობაზე წუხილი კარგად ჩანს თქვენი საუბრიდან. როგორ ხედავს ამ ერთობას მოსკოვის საპატრიარქო?

სამწუხაროდ, მე არ ვფიქრობ, რომ მოსკოვის საპატრიარქო მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობით არის დაინტერესებული. პირიქით, დარწმუნებული ვარ, რომ იგი ცხოვრობს ანტიქრისტიანული დოქტრინით – „გათიშე და იბატონე“.

მარტივი მაგალითი დაადასტურებს ჩემს ნათქვამს. გეხსომებათ, რომ 2013 წელს, კორეის ქალაქ ბუსანში ჩატარდა ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს მე-10 გენერალური ასამბლეა. როგორც მასპინძელი ქვეყნის თავმჯდომარე და ადგილობრივმა ეპისკოპოსმა, მოვიწვიე მართლმადიდებელ ეკლესიათა დელეგაცია, რათა ბუსანის ხარების ტაძარში ერთად აღგვესრულებინა სრულიად მართლმადიდებელთა საკვირაო საღმრთო წირვა. ყველა მართლმადიდებლურმა დელეგაციამ ჩვენი მოწვევა სიხარულით მიიღო, გარდა ვოლოკალამსკელი მიტროპოლიტი ილარიონისა, რომელმაც მონაწილეობაზე კატეგორიული უარი განაცხადა. მან არჩია, რომ გაჰყოლოდა განყოფის დამანგრეველ გზას. კერძოდ, როდესაც 13 მართლმადიდებელი ეკლესიის დელეგაცია ჩვენს ხარების ტაძარში საღმრთო ევქარისტიის საიდუმლოს აღასრულებდა, მან ცალკე წირვა ჩაატარა ბუსანში მდებარე რუსეთის საკონსულოში, სადაც მასთან ერთად მოსკოვის საპატრიარქოს რამდენიმე თანმხლები მღვდელი წირავდა და რომელსაც მხოლოდ 4-5 რუსი ადამიანი ესწრებოდა! ფაქტია, რომ მან იკადრა, რომ საკონსულოს მისაღებში დაედგა სავარძელი, მოეწყო გადასატანი ტრაპეზი და წირვის დროს დამჯდარიყო, როგორც „მმართველი“ მღვდელმთავარი. ვინმემ შეიძლება თქვას, რომ ეს მოხდა, როგორც გამონაკლისი შემთხვევა. სამწუხაროდ, გამიგია სხვებისგანაც, რომ იგი ცდილობს იმავე ტაქტიკით იხელმძღვანელოს სხვა შიდა-მართლმადიდებლურ შეხვედრებზე, ვინაიდან ვერ ეგუება დიპტიქში მეხუთეობას და მსოფლიო საპატრიარქოს წარმომადგენლის დაქვემდებარებაში ყოფნას. მხოლოდ ამ ერთი შემთხვევიდანაც კი საკმარისია გავიგოთ, სურთ თუ არა რუსებს მართლაც მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობა.

ახლა, როდესაც ნიღბები და თვალთმაქცობა ჩამოხსნილია, ვხედავთ, რომ სავარაუდო „კარგი ურთიერთობები“ მსოფლიო საპატრიარქოსა და მოსკოვის საპატრიარქოს შორის ყოველთვის არ იყო კარგი; თუმცა არა მსოფლიო საპატრიარქოს ბრალეულობით, რომელიც არაერთხელ შეხვედრია მოსკოვის გამოწვევებს დიდი მოთმინებით. ახლა კი, როდესაც მსოფლიო საპატრიარქო „სქიზმატურად“ გამოაცხადეს, მოსკოვის საპატრიარქოს წარმომადგენლებმა დაიწყეს მოქმედება, თითქოს უკვე გათავისუფლდნენ და შეუძლიათ მოიქცნენ ისე, მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, როგორც მათ მოესურვებათ და დაიწყონ „მესამე რომის“ შესახებ მათი გეგმის იმპლემენტაცია, რათა გახდნენ მსოფლიო საპატრიარქო.

მოსკოვის საპატრიარქოს არც უყოყმანია, როდესაც საუკუნეების ისტორიის კონსტანტინოპოლის მსოფლიო საპატრიარქოს საყდარში საკურთხეველი აღმართა. მათ არ უყოყმანიათ, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მოქცეოდნენ კონსტანტინოპოლის დედა-ეკლესიას ასეთი უპატივცემლობით და უმადურობით, ეკლესიას, რომელმაც ათასი წლის წინ სულიერ შვა და აღზარდა ისინი.

აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მისი მეუფება, პისიდიელი მიტროპოლიტი სოტირიოსი, 91 წლის მხცოვანი მღვდელმთავარი, მიუხედავად იმისა, რომ გრიპით შეუძლოდ გახლდათ, იძულებული გახდა კორეიდან თურქეთში, თავის ეპარქიაში გამგზავრებულიყო და დაეცვა თავისი სამწყსო გადაბირებისაგან, მას შემდეგ, რაც მოსკოვის საპატრიარქომ გადაწყვიტა, დაეფუძნებინა რუსეთის იურისდიქციაში მყოფი სამრევლოები ანტალიასა და ალანიაში.

 

თქვენო მეუფებავ, როგორ აღიქვამენ ბოლო პერიოდში განვითარებულ მოვლენებს უცხოდ მადიდებლები კორეაში?

გავლენა იყო ძალიან ულამაზო. ღიად რომ ვთქვა, ეს იყო უზარმაზარი სკანდალი. ათწლეულები ჩვენ ვაცხადებდით, რომ მართლმადიდებელი ეკლესია იყო ერთი. იმ ეკუმენურ დიალოგებში, რომლებშიც ვმონაწილეობთ, ხაზს ვუსვამთ, რომ დენომინაციებად დაყოფა არის დაცემის ნიშანი. ჩვენ ვაგრძელებთ იმის გამეორებას, რომ ეს ბოროტება უნდა შევაჩეროთ ყველანაირ ფასად. ახლა ვითარება, რომელიც შეიქმნა მოსკოვის საპატრიარქოს გამო, და არა დოგმატური ან კანონიკური მიზეზებით, არამედ წმინდად პოლიტიკური მოტივით, აბნევს და აოცებს ჩვენს პარტნიორებს დიალოგში. გვთხოვენ, ავუხსნათ, თუ რა ხდება. ჩვენ ვპასუხობთ, რომ ვსასოებთ და აღვავლენთ ლოცვებს ყოველდღე, რათა ლოგიკურმა და მართლმადიდებლურმა ეკლესიოლოგიურმა შეგნებამ გაიმარჯვოს საერო მისწრაფებებსა თუ პოლიტიკურ მიზანშეწონილობაზე.

არასდროს უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ჩვენ არავის არ შთავაგონებთ სულიერად პოლიტიკურ და საერო საქციელს. მახსენდება ასეთი შემთხვევა, რომელიც მრავალი წლის წინ მოხდა: კორეელ პასტორთა ჯგუფი როდესაც რუსეთიდან დაბრუნდა, რუს სასულიერო პირებზე ძალიან უარყოფითად საუბრობდნენ. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვა, ისინი გაოცებულნი იყვნენ იმ ფუფუნებით და სიმდიდრით, რაც მათ ნახეს სასულიერო პირებს შესამოსლებსა და ავტომანქანებში. მეტიც, ისინი იმით უფრო იყვნენ გაოცებულნი, როდესაც ადარებდნენ რუსი სამღვდელოების ცხოვრებას მათი სამწყსოს მიზერულ ეკონომიკურ მდგომარეობას.

 

თქვენო მეუფებავ, როგორია დღესდღეობით ურთიერთობები კორეასა და რუსეთს შორის?

ამჟამად ასე ჩანს, რომ ძალიან კარგია, რადგან ორივე სახელმწიფოს აქვს საერთო პოლიტიკური და ეკონომიკური ინტერესები. მოსკოვის საპატრიარქოს ზოგიერთი წარმომადგენელი, წინასწარი განზრახვით ხშირად უსვამს ხაზს ორ ქვეყანას შორის მეგობრულ ურთიერთობებს და იმას, თუ რა აერთიანებს ამ ორ ხალხს, რათა გაამართლონ თავიანთი მტაცებლური განზრახვები. თუმცა, ბევრ კორეელს, განსაკუთრებით კი უფროს თაობას, არ დავიწყებიათ, თუ რა გადაიტანეს მათ კომუნისტური რუსეთისგან. მათ არ დავიწყებიათ, რამ განაპირობა კორეის გაყოფა სამხრეთად და ჩრდილოეთად და რომ კორეის სამოქალაქო ომის ტრაგიკული შედეგი დიდწილად რუსეთის პოლიტიკის შედეგი იყო. ომის უზარმაზარი მსხვერპლი, დაღუპული, დასახიჩრებული და დაკარგული ადამიანები, სამხრეთსა და ჩრდილოეთში გაყოფილი ოჯახების ტრაგედია – ეს ის ფაქტებია, რისი იოლად დავიწყებაც შეუძლებელია.

 

რას იტყოდით კორეასა და საბერძნეთს შორის ურთიერთობებზე?

ეს არის გულწრფელ პატივისცემასა და სიყვარულზე დაფუძნებული ურთიერთობები, რაც დაფუძნებულია ბერძენთა უდიდეს მსხვერპლზე კორეის სამოქალაქო ომის დროს. თუ შევადარებთ, ერთი მხრივ, კორეა-საბერძნეთის ურთიერთობებს და კორეა-რუსეთის ურთიერთობებს, შემიძლია ვთქვა, რომ კორეელები აღიარებენ ბერძენთა მიერ დაღვრილ სისხლს მათი სამშობლოს თავისუფლებისათვის. მეორე მხრივ, რუსებმა, ჩრდილოეთ კორეასთან და ჩინეთთან მოკავშირეობით დაღვარეს სამხრეთ კორეელთა სისხლი, რამაც გამოიწვია ის არეულობები, რომელთა შედეგებიც დღემდე არსებობს.

 

თქვენო მეუფებავ, ინტერვიუს დასასრულს, რისთვისაც გულთბილ მადლობას მოგახსენებთ, რას ეტყოდით მკითხველებს?

მეც მადლობას მოგახსენებთ, ბატონო სოტიროპულოს, რომ მომეცა საშუალება, რომ მესაუბრა მკითხველებთან ამ უაღრესად მნიშვნელოვან საკითხებზე.

უპირველესი და უმთავრესი გზავნილი იქნებოდა ის, რომ არაფერია შერიგებაზე, სიყვარულსა და ერთობაზე უპირატესი.

მეორედ, ვიტყოდი იმას, რომ ძალიან გვტკივა ამ სამწუხარო ვითარების გამო. და ჩვენი ტკივილი უფრო და უფრო ძლიერდება, როდესაც ჩვენი წუხილი და არეულობანი მომდინარეობს ჩვენს სულიერ ოჯახში წარმოქმნილი კონფლიქტიდან. პირადად, მინდა კიდევ ერთხელ გავიმეორო, რომ გულწრფელად მიყვარს ჩვენი რუსი დები და ძმები. არ მივცემ ჩემ თავს იმის უფლებას, მოვყვე, თუ რა გვაქვს გაკეთებული და რას ვაკეთებთ კორეაში მყოფი ჩვენი რუსი მორწმუნეების სიყვარულით, რადგან ეს დაწვრილმანება გამოვა. ამასთან, თავმომწონეობა ყოვლად მიუღებელია ეკლესიაში. 1992 წლიდან, პისიდიელი მიტროპოლიტი სოტირიოსი ყველაფერს აკეთებს, რაც შეუძლია, იმ რუსებისთვის, რომლებიც დასტრესილი და ტრავმირებული ჩამოვიდნენ საბჭოთა რეჟიმის გადატანის შემდეგ. ახლაც, მის სამიტროპოლიტო ოლქში (თურქეთი), მიუხედავად მისი ღრმა ასაკისა, მაინც აგრძელებს იმავე შემართებით მსახურებას, დაუღალავ მსახურებას, რუსებისადმი მისი დიდი სიყვარულის გამო.

 

პატიოსნად მაინტერესებს, როდის იქნება, როცა საბოლოოდ, ჩვენ გავიაზრებთ, რომ პოლიტიკური და დიპლომატიური კავშირები მყიფე ფენომენია? იმას, რომ ეკონომიკური და საერო ძალები, რომლებზეც ასე ბევრი ადამიანი ამყარებს თავიანთ ცხოვრებას, ერთ დღეს დასრულდება; და რომ მხოლოდ ქრისტეს ეკლესიაა უცვლელი და მხსნელი საუკუნეთა განმავლობაში? ამ ინტერვიუს დავასრულებდი კეთილი ნების მქონე რუსების, სამღვდელო თუ საერო პირთა, თანამშრომლობისაკენ მოწოდებით. ყველასთვის ღიაა კარი, რომ მოვიდეს და იღვაწოს კორეაში მართლმადიდებლობის დასამოწმებლად. მსოფლიო პატრიარქის ომოფორქვეშ საკმარისი სივრცეა ყველსათვის. მოდით, არ დაგვავიწყდეს, რომ ერთობა და ერთობლივი მოღვაწეობა გვიხსნის ჩვენ. ესაა, რითიც შეგვიძლია გავხდეთ „ნათელი“ და „მარილი“ სოფლისა. კიდევ ერთხელ მოგახსენებთ გულითად მადლობას.

 

 

+++

კორეის მიტროპოლიტ ამბროსიოსთან ეს ინტერვიუ ჩაწერა და განათავსა ევანგელოს სოტიროპულოსმა, რომელიც მართლმადიდებლური ქრისტიანობის შესახებ არაერთი პუბლიკაციის ავტორია.

ინტერვიუ შეიძლება არ ემთხვეოდეს The Orthodox World-ის გამომცემელთა პოზიციას.

 

+++

ინტერვიუს ქართულენოვანი თარგმანი, მიტროპოლიტ ამბროსიოსის თანხმობითა და კურთხევით შეასრულა დავით ჩიკვაიძემ.